Αποκάλυψη: Πώς η Deutsche Bank χρηματοδότησε την γενοκτονία των Ποντίων!

Πως η Deutsche Bank χρηματοδότησε την γενοκτονία των Ποντίων. Στο «άδυτα» της γερμανικής πολιτικής των αρχών του 20ου αιώνα, που κατέληξε στην εθνική τραγωδία!Σπάνια παρασκήνια από την εποχή της γενοκτονίας των Ποντίων και ότι προηγήθηκε ιστορικά φέρνουν σήμερα στο φως τα "Παραπολιτικά". Τα τέλη του 19ου αιώνα και οι αρχές του 20ου, ήταν μια περίοδος όπου Γερμανία και Τουρκία , είχαν έρθει πολύ κοντά, με τους Γερμανούς και τον τότε «Κάιζερ» Γουλιέλμο τον Β' , να επιδιώκει και τελικά να πετυχαίνει την διείσδυση στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της Τουρκίας.

Οι συγκρίσεις με το σήμερα είναι αναπόφευκτες καθώς το τελευταίο διάστημα οι σχέσεις των δύο χωρών γνωρίζουν ξανά άνθιση, με την Μέρκελ να δείχνει πως θέλει να αντιγράψει το στρατηγικό μοντέλο του προκατόχου της, με το οποίο η Γερμανία βρήκε πάτημα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, σε έναν ζωτικό γεωστρατηγικό χώρο, όπως είναι αυτός της Μεσογείου, αλλάζοντας άρδην τις ισορροπίες στην περιοχή.

Μια πρώτη γεύση των γερμανικών προθέσεων φάνηκε με την επίσκεψη της Μέρκελ τον Μάρτιο που μας πέρασε στην Άγκυρα, όπου η γερμανίδα πολιτικός «έκλεισε» το μάτι στην Τουρκία, κάνοντας λόγο για την ευρωπαική προοτπική της χώρας.

Η προσέγγιση Γερμανίας-Τουρκίας

Η επίσκεψη αυτή δεν ήταν το μόνο δείγμα , που προδίδει τα γερμανικά σχέδια. Λίγο νωρίτερα ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γκίντο Βεστερβέλε σε συνάντηση που είχε με τον τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωνε με νόημα : «Η Τουρκία μπορεί κάλλιστα να αναλάβει έναν ρόλο που θα αποτελεί γέφυρα για την Ανατολή και τη Δύση", αδειάζοντας ουσιαστικά την Ελλάδα, ενώ την ίδια περίοδο ο γερμανικός τύπος χαρακτήριζε τον Ερντογάν χαρισματικό ηγέτη» και την Τουρκία «ανερχόμενη δύναμη του Βοσπόρου».

Η έρευνα από ιστορικές πηγές της εποχής είναι αποκαλυπτική και δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε αναπόφευκτες συγκρίσεις. Τον περασμένο Απρίλιο εξάλλου, μετά την επίσκεψη της Μέρκελ στην Τουρκία, οι δύο χώρες, έκαναν συμφωνία συμπαραγωγής τεθωρακισμένων Leopard με τη συμμετοχή τούρκων μηχανικών.

Είχαν προηγηθεί μεγάλες γερμανικές επενδύσεις στις τηλεπικοινωνίες και την πληροφορική, κάτι που είχε αποκαλύψει και ο Ρέσλερ στα πλαίσια του γερμανοτουρκικού φόρουμ για την ενέργεια τον Απρίλιο που μας πέρασε. «Διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν τεράστιες προοπτικές στην Τουρκία, ειδικά στον ενεργειακό τομέα».

Οι Βαθιές ρίζες της γερμανοτουρκικής φιλίας

Η προσπάθεια διείσδυσης της Γερμανίας στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της Τουρκίας ξεκίνησε ήδη από το 1867, όταν ιδρύεται στην Τουρκία σχολή διδασκαλίας της γερμανικής γλώσσας. Αργότερα κυκλοφορεί στη Γερμανία βιβλίο - οδηγός «Η Μικρά Ασία πεδίο γερμανικού εποικισμού».

Ο τότε «Κάιζερ», όπως έμεινε στην ιστορία, επισκέπτεται την Κωνσταντινούπολη και έχει θερμή συνάντηση με τον Σουλτάνο τον οποίο χαρακτηρίζει ως «φίλο», ενώ μοιράζει εκατοντάδες παράσημα στους τούρκους αξιωματούχου. Η στρατηγική της Γερμανίας αρχίζει και ξεδιπλώνεται σε οικονομικό επίπεδο, αρχής γενομένης από την μεγάλη δύναμη της εποχής, τους σιδηρόδρομους. Τα μεγάλα deal αρχίζουν, με την Τουρκία να αρχίζει να μεταβάλλεται σε γερμανικό προτεκτοράτο.

Οι Γερμανοί πολύ σύντομα θα ελέγχουν πλέον όλο σχεδόν το σιδηροδρομικό δίκτυο.Σε βιβλίο της εποχής, γερμανού περιηγητή διατυπώνεται με σαφήνεια η άποψη πως «Η Τουρκία θα ζήσει διά της Γερμανίας».

Όλα αυτά περιγράφονται αναλυτικά από τον Μιχαήλ Ροδά, διευθυντή τότε του γραφείου τύπου της Ύπατης Αρμοστείας της Σμύρνης,στο βιβλίο "πως η Γερμανία κάτέστρεψε τον ελληνισμό της Τουρκίας". Ο Ροδάς έζησε όλα τα γεγονότα από πολύ κοντά και γράφει χαρακτηριστικά για την συνάντηση του Κάιζερ με τον Σουλτάνο και σημειώνει με νόημα πως «κολακεύτηκε υπερβολικά από την φιλία του Γερμανού».

Το τραπεζικό deal και η ίδρυση της Deutsche Bank

Οι Γερμανοί δεν σταμάτησαν στους σιδηρόδρομους. Θέλοντας να «μπουν» στο τραπεζοπιστωτικό σύστημα της περιοχής κάνουν τις απαραίτητες κινήσεις.Το 1904 φτάνει στην Ελλάδα εκπρόσωπος της Εθνικής Τράπεζας της Γερμανίας και πείθει τον τότε διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Στέφανο Στρέιτ να ιδρύσουν από κοινού, την Τράπεζα της Ανατολής.

Βασικός όρος της συμφωνίας, η πλειοψηφία στο Συμβούλιο θα ήταν ελληνική. Η συμφωνία υλοποιήθηκε και η πρωτοφανής ανάπτυξη της τράπεζας , αφού το ελληνικό εμπόριο ήκμαζε, οδηγεί σε αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου. Εκεί οι Γερμανοί φαίνεται πως βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία και αθέτησαν την αρχική συμφωνία ζητώντας την πλειοψηφία στο συμβούλιο.

Η ρήξη ήλθε , κάτι που δεν φαίνεται να πείραξε ιδιαίτερα τον «μεγάλο» Κάιζερ , που ήδη είχε μπει στο παιχνίδι της περιοχής και ήλεγχε το τραπεζικό σύστημα της Αιγύπτου και όλης της Τουρκίας. Η ίδρυση της «νέας» τράπεζας ήταν γεγονός, αφού τότε γεννήθηκε η περίφημη Deutsche Bank, με τα αρχικά ελληνικά αρχικά κεφάλαια, η οποία ανοίγει μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα 200 (!) υποκαταστήματα και αρχίζει να προσφέρει άφθονο χρήμα για επενδύσεις στην Τουρκία. Παράλληλα σε όλη την Τουρκία γίνεται μποικατάζ στα ελληνικά προίόντα και το ελληνικό εμπόριο που γνώριζε άνθιση διώκεται.

Την γενοκτονία των Ποντίων την χρηματοδότησε η Deutsche Bank

Η πολιτική αυτή που εφαρμόστηκε από την συνεργασία Γερμανίας και Τουρκίας, κατέληξε σε μια εθνική τραγωδία, Την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από το κίνημα των νεοτούρκων. Η βοήθεια της Γερμανίας στους νεότουρκους ήταν σε όλα τα επίπεδα, όπως αποκαλύπτουν οι πηγές της εποχής.Χαρακτηριστικό είναι πως οι γερμανικές ακτοπλοικές εταιρείες είχαν βγάλει ανακοίνωση πως τα μέλη των νεοτούρκων μπορούν να ταξιδεύουν δωρεάν με την γερμανική σημαία.

Οι ιστορικές πήγες γράφουν χαρακητριστικά «η Deutsche Bank παρέχει άφθονα κεφάλαια στο κίνημα των Νεοτούρκων. Ο Γερμανισμός τους παρέχει όλα τα μέσα , αφού η Πανισλαμική πολιιτκή είναι τέκνο της Παγγερμανικής» . Ο Μιχαήλ Ροδάς, αναφέρει γλαφυρά πως όσα έγιναν και κατέληξαν σε αυτή την τραγωδία του ελληνισμού «γίνονταν χωρίς θόρυβο, με πρόγραμμα, με σύστημα και αφάνταστη υπομονή», τα διαχρονικά δηλαδή χαρακτηριστικά της πολιτικής των Γερμανών.

Σταύρος Παπαντωνίου

Πηγή

Η "Ματωμένη Κόμισσα" που πλενόταν με το αίμα νεαρών γυναικών

Ο θρύλος της Ελίζαμπεθ Μπάθορι σοκάρει ακόμα και μετά από πέντε αιώνες. Πλενόταν με το αίμα νεαρών γυναικών για να διατηρήσει την αψεγάδιαστη ομορφιά της. Ήταν όμως πραγματική δολοφόνος ή θύμα της προπαγάνδας των αντιπάλων της; Γεννήθηκε το 1560 και ήταν κόρη πλούσιων Βοϊβόδων και ξαδέρφη του Βασιλιά της Πολωνίας. Η περιουσία της οικογένειάς της ξεπερνούσε τα πλούτη του Αυτοκράτορας της Αυστρίας και η Ελίζαμπεθ μεγάλωσε μέσα στην πολυτέλεια. Την εποχή της Ελίζαμπεθ, το βασίλειο της Ουγγαρίας είχε δύο πολεμικά μέτωπα. Εναντίον της Αυστρίας στα δυτικά και την επερχόμενη απειλή τον Οθωμανών από τα νότια.

Σε ηλικία 15 ετών, παντρεύτηκε τον Κόμη Φέρεντζ Ναντάσντι, που ήταν γνωστός για τις θηριωδίες που διέπραξε εναντίον των Οθωμανών, αλλά τον λάτρευαν σαν ήρωα επειδή σταμάτησε την προελασή τους. Ο γάμος τους ήταν μια άριστη συμφωνία, καθώς ένωνε δύο εξαιρετικά ισχυρές, αριστοκρατικές οικογένειες.

Η ευτυχής συγκυρία ήταν ότι το επιθυμούσαν και οι ίδιοι. Η Ελίζαμπεθ θαύμαζε τον σύζυγό της, ο οποίος όμως έλειπε για μεγάλα χρονικά διαστήματα σε πολεμικές εκστρατείες. Η νεαρή κόμισσα ανέλαβε τη διαχείρηση των εδαφών τους και διοικούσε με ασύλληπτη αυστηρότητα.

Οι αριστοκράτες της Ουγγαρίας φημίζονταν για την απάνθρωπη μεταχείριση απέναντι στους Σλοβάκους χωρικούς. Τους θεωρούσαν υποδεέστερους, σχεδόν υπάνθρωπους και ασκούσαν απόλυτη εξουσία πάνω τους. Ακόμα και οι πιο ελαφρές παραβιάσεις τιμωρούνταν σκληρά και αυτή ήταν η νοοτροπία όλων των Ούγγρων αριστοκρατών, όχι μόνο της Μπάθορι. Γι” αυτό κανείς δεν προσπάθησε να τη σταματήσει.

Ανεξέλεγκτη όμως, άρχισε να κακομεταχερίζεται και Ούγγρους, αλλά όχι για να αποδίδουν καλύτερα στα χωράφια. Η Κόμισσα ήταν σαδίστρια και την ευχαριστούσε ο πόνος των άλλων.

Ήταν τέτοια η φτώχεια των χωρικών, που πολλές οικογένειες πουλούσαν τις κόρες τους στην Κόμισσα. Ταυτόχρονα, οι έμπιστοι της Κόμισσας την προμήθευαν τακτικά με νεαρές κοπέλες, οι οποίες δέχονταν να δουλέψουν εξαιτίας των υψηλών μισθών που τους υποσχόταν. Αυτόπτες μάρτυρες που κατέθεσαν στη δίκη της, περιέγραφαν τα φρικιαστικά βασανιστήρια που υπέφεραν οι υπηρέτριες της Κόμισσας.

Κλωτσώντας τα αστέρια

Μία τεχνική, που υποστήριζε ότι έμαθε από τον σύζυγό της, ονομάστηκε αργότερα “κλωτσώντας τα αστέρια”. Ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών, τοποθετούνταν χαρτιά ποτισμένα με λάδι, στα οποία έβαζαν φωτιά. Το θύμα άρχιζε να “κλωτσάει” για να πετάξει τα χαρτιά και έβλεπε “αστεράκια” απ” τον πόνο. Σύμφωνα με άλλον μάρτυρα, η Μπάθορι ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου μία υπηρέτρια, επειδή έκλεψε ένα αχλάδι. Σε άλλες έμπηγε βελόνες κάτω από τα νύχια ή τις άφηνες γυμνές στα χιόνια και τις έλουζε με παγωμένο νερό, μέχρι να πεθάνουν από υποθερμία.

Το 1604 ο σύζυγός της πέθανε και η Μπάθορι βρέθηκε ευάλωτη απέναντι στους άντρες συγγενείς της, που εποφθαλμιούσαν τα πλούτη της. Αντέδρασε με ακόμα αγριότερα βασανιστήρια, προσπαθώντας να εδραιώσει την κυριάρχια της στην περιοχή. Άρχισε να σκοτώνει μαζικά και τα πτώματα δεν χωρούσαν να ταφούν στις περιοχές γύρω από το κάστρο της. Οι ντόπιοι έλεγαν ότι είχε κρύψει μερικά πτώματα κάτω από το κρεβάτι της και η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη.

Όσο τα χρόνια περνούσαν, η ομορφιά της άρχισε να φθείρεται και η διατήρηση της νεότητάς έγινε έμμονη ιδέα για την Κόμισσα, που φημιζόταν για τα κάλλη και τη ματαιοδοξία της. Κανείς μάρτυρας δεν ανέφερε ότι η Μπάθορι γέμιζε τη μπανιέρα της με το αίμα νέων κοριτσιών για να διατηρήσει τη νιότη της. Η ιστορία ήταν φανταστική και γράφτηκε για πρώτη φορά το 1729 από τον Ιησουίτη συγγραφέα, Λάτσι Τουρότσι, αλλά δεν απείχε και πολύ από την πραγματικότητα.

Η Άννα Φρίελ υποδύθηκε την Ελίζαμπεθ Μπάθορι στην ταινία «Bathory: Countess of Blood»

Σύμφωνα με τις καταθέσεις, η Μπάθορι κρατούσε τις κοπέλες σε κελιά κρεμασμένα απ' το ταβάνι και τρυπούσε το κορμί τους με λόγχες, έτσι ώστε το αίμα τους να κυλήσει σαν τρεχούμενο νερό. Βέβαια στόχος της δεν ήταν να επαναφέρει την ομορφιά της, αλλά η σαδιστική απόλαυση του βασανιστηρίου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πίστευε στις “θεραπευτικές” ιδιότητες της νεαρής σάρκας. Ένας μάρτυρας κατέθεσε ότι είδε την Κόμισσα να δαγκώνει το στήθος μια νεαρής υπηρέτριας και να κόβει κομμάτι, το οποίο έφαγε για να “δυναμώσει”. Σε άλλες περιπτώσεις, τάιζε τις υπηρέτριες με την ίδια τους τη σάρκα ή έραβε τα στόματά τους και τις άφηνε να πεθάνουν από ασιτία.

Υπολογίζεται ότι μέχρι τη δίκη της, το 1611, η Ελίζαμπεθ Μπάθορι είχε σκοτώσει 650 νεαρές κοπέλες. Βέβαια, πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι στην πραγματικότητα τα θύματα δεν ξεπερνούσαν τα 80.

Η δίκη και η φυλάκιση

Το 1610 η Μπάθορι έκανε ένα λάθος. Βασάνισε την κόρη Ούγγρου Προτεστάντη ιερέα. Η κοπέλα απέδρασε και διηγήθηκε την περιπέτειά της στον πατέρας της, ο οποίος απευθύνθηκε σε άλλους Ούγγρους αριστοκράτες και ζήτησε βοήθεια. Όσο η Μπάθορι σκότωνε Σλοβάκους, κανείς δεν κινούνταν εναντίον της. Όμως δεν μπορούσαν να δεχτούν επιθέσεις προς τους Ούγγρους, καθώς θα υπονόμευε την εξουσία τους. Όταν άκουσε τις κατηγορίες, ο Αυτοκράτορας της Αυστρίας ανέθεσε στον Κόμη Γκεόργκι Θούρζο, συγγενή και αντίπαλο της Μπάθορι, να τη σταματήσει. Ο Θούρζο δέχτηκε περιχαρής, καθώς ήταν η αφορμή που έψαχνε για να επιτεθεί στην Μπάθορι και να αρπάξει τα εδάφη της.

Αναπαράσταση του κάστρο της Μπάθορι, Κατστίτσε

Στις 25 Δεκεμβρίου του 1610, ο Κόμης Θούρζο έφτασε έξω από το κάστρο Κατστίτσε, όπου έμενε η Μπάθορι. Σύμφωνα με γράμματά του, όταν άνοιξε τις πόρτες, ο Θούρζο αντίκρισε μια ανατριχιαστική σκηνή. Μία κοπέλα ήταν νεκρή και μία άλλη αργοπέθαινε, ενώ η Μπάθορι χτυπούσε αλύπητα μία τρίτη. Οι άντρες του τη συνέλαβαν και ξεκίνησαν οι διαδικασίες της δίκης.

Ο Θούρζο είχε να αντιμετωπίσει το εξής πρόβλημα: αν δίκαζε απευθείας την Μπάθορι και την εκτελούσε, όπως είχε διατάξει ο Αυτοκράτορας της Αυστρίας, κινδύνευε να μειώσει την απόλυτη εξουσία των Ούγγρων αριστοκρατών. Δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να φανεί ότι η Μπάθορι τιμωρήθηκε για εγκλήματα εναντίον των Σλοβάκων, γιατί θα έδινε την εντύπωση ότι η ισχύ των αριστοκρατών ήταν περιορισμένη.

Γι' αυτό δίκασε τους τρεις έμπιστους υπηρέτες της, που την προμήθευαν με τις κοπέλες. Καταδικάστηκαν και κάηκαν στην πυρά, ενώ η Μπάθορι φυλακίστηκε στον πύργο του κάστρου της, όπου έμεινε μέχρι και το θάνατό της, το 1614.

Στη δίκη τα στόματα λύθηκαν. Περισσότεροι από 300 μάρτυρες κατέθεσαν εναντίον της Μπάθορι και των συνεργατών της, περιγράφοντας τις φρικαλεότητες που υπέστησαν οι ίδιοι και γνωστοί τους. Πολλοί απ” αυτούς αναγκάστηκαν να καταθέσουν, αφού βασανίστηκαν από τον Θούρζο. Εξαιτίας των βασανιστηρίων, πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι οι κατηγορίες που βάραιναν την Μπάθορι ήταν εξ” ολοκλήρου φανταστικές και αποτελούσαν προπαγάνδα για να σπιλώσουν το όνομά της. Ο θρύλος της “Ματωμένης Κόμισσας” ενέπνευσε πλήθος λογοτεχνών και κινηματογραφιστών και μέχρι σήμερα, αποτελεί μία απ” τις δημοφιλέστερες ιστορίες τρόμου.

Πηγή

Οι ιστορικές ανακρίβειες των «300»

Παρά τις συγκλονιστικές επικές μάχες που σκηνοθέτησε με το δικό του μοναδικό τρόπο ο Zack Snyder και όλα τα εντυπωσιακά ειδικά εφέ που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία «300», υπάρχουν μερικά στοιχεία που δε μπορούν να αγνοηθούν. Αναφερόμαστε στις ιστορικές ανακρίβειες που περιέχονται στην ταινία, οι οποίες ξεκινούν από τις αναφορές στο πολιτικό σύστημα της Σπάρτης εκείνης της εποχής, με τα μέλη της Συγκλήτου να εμφανίζονται στην ταινία ως... τέρατα, αναφέρει δημοσίευμα της ιστοσελίδας todayifoundout.com.

Στην πραγματικότητα, η Γερουσία της αρχαίας Σπάρτης αποτελούνταν από 30 μέλη, τα οποία απολάμβαναν τον απόλυτο σεβασμό των πολιτών.

Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, 28 μέλη αυτής ήταν ηλικίας άνω των 60 ετών με πλούσια προσφορά στους ανώτερους κύκλους της πόλης.

Οι άλλοι δύο ήταν οι δύο βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης, οι μόνοι που μπορούσαν να είναι κάτω των 60 ετών.

Αυτή είναι μία ακόμη μεγάλη ιστορική ανακρίβεια της ταινίας, καθώς η αρχαία Σπάρτη ήταν η μόνη ελληνική πόλη-κράτος κατά την αρχαιότητα που είχε δύο βασιλείς: ο ένας πήγαινε στον πόλεμο και καθοδηγούσε τους στρατιώτες και ο άλλος έμενε στη Σπάρτη για να διοικεί την πόλη.

Με αυτόν τον τρόπο εξασφάλιζαν τόσο την πειθαρχία των στρατευμάτων, όσο και των πολιτών, προσθέτει το δημοσίευμα.

Σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση των Σπαρτιατών στην ταινία έχει διαπραχθεί ένα ακόμη λάθος, καθώς δείχνει ένα νεαρό αγόρι να κυνηγά μόνο του στα βουνά. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με ιστορικά στοιχεία, που απεικονίζουν τους νεαρούς αγωνιστές να κυνηγούν πάντοτε σε μικρές ομάδες, επιτρέποντάς τους με αυτόν τον τρόπο να μάθουν από νεαρή ηλικία, πώς να λειτουργούν μέσα σε μια οργανωμένη ομάδα αγωνιστών, μειώνοντας ταυτόχρονα τα θανατηφόρα ατυχήματα κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους.

Ο Zack Snyder δείχνει ακόμη τους Σπαρτιάτες να πολεμούν σχεδόν γυμνοί, φορώντας μόνο δερμάτινα εσώρουχα και μια κόκκινη κάπα, θυμίζοντας κάτι από... Σούπερμαν!

Σύμφωνα με τον Snyder, η ταινία βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στη σειρά κόμικ των Frank Miller και Lynn Varley του 1998, παρά σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα, αναφέρει ο αρθρογράφος. Στην πραγματικότητα, ο μέσος Σπαρτιάτης στρατιώτης φορούσε πολύ βαρύ εξοπλισμό, που ήταν συνήθως φτιαγμένος από σίδερο.

Όσο για το γιατί τα ενδύματα των Σπαρτιατών πολεμιστών, επάνω από το σιδερένιο στρατιωτικό εξοπλισμό τους ήταν κόκκινα, σύμφωνα με το θρυλικό νομοθέτη Λυκούργο, το χρώμα αυτό έκρυβε το αίμα των αγωνιστών όταν τραυματίζονταν και είχε αρνητική επίδραση στους αντιπάλους.

Μία από τις πιο δημοφιλείς σκηνές της ταινίας είναι επίσης, προϊόν φαντασίας, παρά πραγματικότητα. Ο Ξέρξης ποτέ δεν έστειλε αγγελιοφόρους στο Λεωνίδα, ζητώντας την παράδοσή του και επιπλέον, ο Λεωνίδας δε διέπραξε φόνο, ρίχνοντας τον αγγελιοφόρο σε ένα γιγαντιαίο λάκκο. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι αυτό είχε συμβεί στο παρελθόν και γι’ αυτό το λόγο ο Ξέρξης δεν έστειλε ποτέ κανέναν αγγελιοφόρο για να ζητήσει από τους Σπαρτιάτες να παραδοθούν.

Μία ακόμη ιστορική ανακρίβεια περιστρέφεται γύρω από το γεγονός ότι ο Λεωνίδας εμφανίζεται να έχει μια ενώπιος-ενωπίω κουβέντα με τον Ξέρξη, κάτι που δεν έχει καταγραφεί ποτέ, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο.

Ο Ξέρξης, όπως και η πλειοψηφία των Περσών στην ταινία, παρουσιάζονται ως μοχθηροί, αιμοδιψείς, μισογύνιδες και τερατόμορφοι. Στην πραγματικότητα, καταγράφονται ως μορφωμένοι και πολύ καλά εκπαιδευμένοι στρατιώτες, οι οποίοι επιδείκνυαν μεγάλο σεβασμό προς στην ελληνική κουλτούρα και πολιτισμό.

Φυσικά, δε θα μπορούσε να λείψει μια αναφορά στον πιο διάσημο προδότη της ιστορίας, τον Εφιάλτη. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Εφιάλτης - ο οποίος παρεπιπτόντως δεν έμοιαζε με τέρας- δεν είχε ποτέ καμία πρόθεση να ενταχθεί στον σπαρτιατικό στρατό. Αντίθετα, πρόδωσε τους Έλληνες για χρήματα και προσωπικό όφελος.

Δυστυχώς για εκείνον, δεν έζησε πολύ για να θυμάται την προδοσία του, όπως του εύχεται ο Λεωνίδας στην ταινία.

Αντίθετα, λίγο μετά την προδοσία ο Αθηνάδης τον δολοφόνησε, πράξη που τίμησαν αργότερα οι αρχές της Σπάρτης.

Τέλος, μια αναφορά στο μισότυφλο Σπαρτιάτη στρατιώτη Δήλιο. Ο Λεωνίδας έστειλε το Δήλιο πίσω στη Σπάρτη, πριν από τη μάχη στις Θερμοπύλες, ισχυριζόμενος ότι ο Δήλιος είχε εξαιρετικό ταλέντο στην ομιλία και έπρεπε να μεταφέρει το μήνυμα της ηρωικής αντίστασης σε όλους πίσω στην πατρίδα.

Λίγο πριν το τέλος της ταινίας, ο Δήλιος εμφανίζεται να καθοδηγεί τον ενωμένο ελληνικό στρατό στη μάχη των Πλαταιών, κάτι που όχι απλά αποτελεί ιστορική ασάφεια, αλλά «ιστορικό έγκλημα» -σημειώνει ο αρθρογράφος- δεδομένου ότι στη συγκεκριμένη μάχη ηγέτης ήταν ένας από τους μεγαλύτερους στρατηγούς που έχουν υπάρξει ποτέ, ο Παυσανίας.

Ωστόσο, μέσα αυτό αυτό το «ιστορικό χάος», μέσα στην ταινία υπάρχει και μια δόση αλήθειας.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ανάμεσα στους 300 Σπαρτιάτες υπήρχαν όντως δύο στρατιώτες, οι οποίοι είχαν προσβληθεί από κάποια ασθένεια στα μάτια και διατάχθηκε η επιστροφή τους στην πατρίδα.

Ένας από αυτούς, ο Εύρυτος, γύρισε στη Σπάρτη και διέταξε τον είλωτα υπηρέτη του να τον πάει πίσω στο πεδίο της μάχης, όπου πέθανε ηρωικά, τυφλός και σοβαρά τραυματισμένος, δίπλα στο βασιλιά του.

Ο άλλος, ο Αριστόδημος, ήταν ο μοναδικός επιζών ανάμεσα στους 300, αφού αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα, παρά να πολεμήσει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Η απόφασή του αυτή τον στιγμάτισε και οι συμπατριώτες του τον αντιμετώπιζαν ως δειλό.

Ο Ηρόδοτος είχε γράψει για τον Αριστόδημο: «Κανένας δεν του έδινε φως για τη φωτιά του και κανείς δεν του μιλούσε. Τον αποκαλούσαν «Αριστόδημος ο Δειλός».

Ο Αριστόδημος εξιλεθώθηκε στη μάχη των Πλαταιών, όταν πολέμησε με περίσσεια θάρρους και γενναιότητα, κερδίζοντας το σεβασμό και το θαυμασμό όχι μόνο των συμπατριωτών του Σπαρτιατών, αλλά και των υπόλοιπων Ελλήνων.

Πηγή

Ελληνικό υποβρύχιο Δελφίν

Το Ελληνικό Υ/Β/ Δελφίν Ι, υπήρξε το πρώτο μάχιμο υποβρύχιο του Ελληνικού στόλου, που διεκδίκησε μια παγκόσμια πρωτιά. Στις 9 Δεκεμβρίου 1912 έγινε το πρώτο υποβρύχιο στην παγκόσμια ναυτική ιστορία που εκτόξευσε τορπίλη κατά εχθρικού πολεμικού πλοίου και συγκεκριμένα του τουρκικού καταδρομικού «Μετζηδιέ» (Medjidieh), στο πλαίσιο του Α' Βαλκανικού Πολέμου.

Αν και η βολή ήταν αποτυχημένη, το «Δελφίν» έγραψε ιστορία.

H ναυπήγηση του Δελφίν ήταν αποτέλεσμα της αναδιοργάνωσης του ελληνικού στρατεύματος, που ακολούθησε το στρατιωτικό κίνημα στου Γουδή (15 Αυγούστου 1909) και ήταν ένα από τα κύρια αιτήματα του Στρατιωτικού Συνδέσμου υπό τον Συνταγματάρχη Νικόλαο Ζορμπά.

Η παραγγελία για τη ναυπήγηση του πρώτου ελληνικού "καταδυομένου" (λέξη της Εεποχής για το υποβρύχιο) δόθηκε από την κυβέρνηση Δραγούμη στα γαλλικά ναυπηγεία Schneider τον Σεπτέμβριο του 1910.

Η ναυπήγησή του άρχισε το 1911 και ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 1912. Η παραλαβή του «Δελφίν» έγινε στις 21 Αυγούστου 1912 στον ναύσταθμο της Τουλόν από τον πλωτάρχη Στέφανο Παπαρηγόπουλο, που ήταν και ο πρώτος κυβερνήτης του.

Το «Δελφίν», υποβρύχιο τύπου «Λομπέφ», είχε εκτόπισμα 310/450 τόνων, ανέπτυσσε ταχύτητα 8.5/13 κόμβων και ο οπλισμός του αποτελείτο από 4 εκτοξευτήρες τορπιλών των 45 εκ. εξωτερικά του σκάφους κάτω από το ξύλινο κατάστρωμα. Είχε πλήρωμα 18 ανδρών.

Αμέσως μετά την παραλαβή του άρχισε η εντατική εκπαίδευση του πληρώματος υπό την επίβλεψη Γάλλων αξιωματικών. Είχαν γίνει έντεκα καταδύσεις, όταν ο κυβερνήτης του πήρε διαταγή να αποπλεύσει από την Τουλόν για τον Πειραιά, καθώς ο Α' Βαλκανικός Πόλεμος βρισκόταν επί θύραις.

Το υποβρύχιο άφησε τη Γαλλία στις 16 Σεπτεμβρίου με κατεύθυνση την Κέρκυρα, όπου έφθασε στις 21 Σεπτεμβρίου. Δεν έμεινε παρά λίγες ώρες στο νησί των Φαιάκων, όσο χρειάστηκε για να ανεφοδιαστεί. Την επομένη, 22 Σεπτεμβρίου 1912, κατέπλευσε στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας, όπου έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής.

Την επομένη η εφημερίδα Εμπρός έγραψε για το νέο απόκτημα του Πολεμικού Ναυτικού: «Το σχήμα του Δελφίνος είναι ακριβώς σχήμα μεταλλίνου τεραστίου πούρου, χρώματος βαθυκυάνου, μήκους ολίγον μικρότερον των τορπιλλοβόλων μας.

Επί του καταστρώματός του, επίσης καμπυλοειδούς, έχει μόνο δύο κοντούς ιστούς, μίαν μικράν γέφυραν δια τον κυβερνήτην του και στερείται τελείως καπνοδόχου. Κατά την κατάδυσίν του, γέφυρα και ιστοί εξαφανίζονται τελείως υπό το ύδωρ».

Στις 4 Οκτωβρίου 1912 ξέσπασε ο Α' Βαλκανικός Πόλεμος και στις 19 Οκτωβρίου το Δελφίν απέπλευσε από τον Ναύσταθμο για να ενωθεί με τον υπόλοιπο στόλο που ναυλοχούσε στο Μούδρο της Λήμνου.

Τον επόμενο μήνα, η μόνη του δραστηριότητα ήταν κάποιες καταδυτικές ασκήσεις στον κόλπο του Μούδρου και οι συνεχείς επιθεωρήσεις των μηχανών και των συστημάτων του, που παρουσίαζαν προβλήματα.

Από τις 20 Νοεμβρίου άρχισε τις περιπολίες, πλέοντας στην επιφάνεια, αλλά και σε κατάδυση, έξω από τα Δαρδανέλια, ενώ τις νύκτες προσορμιζόταν στην Τένεδο.

Τις πρωινές ώρες της 9ης Δεκεμβρίου 1912 έξι τουρκικά πολεμικά εμφανίστηκαν στο στόμιο των Δαρδανελλίων στην πρώτη έξοδο του τουρκικού στόλου στο Αιγαίο μετά την ήττα του στη Ναυμαχία της Έλλης στις 3 Δεκεμβρίου.

Αμέσως έσπευσαν ισάριθμα ελληνικά πλοία, τα οποία είχαν διαταγή να τα παρενοχλούν από απόσταση μέχρι την άφιξη των θωρηκτών του ελληνικού στόλου με επικεφαλής το Αβέρωφ. Μετά από ένα τέταρτο, τα εχθρικά πλοία στράφηκαν προς νότο με κατεύθυνση προς τα Μαυρονήσια.

Όταν φάνηκαν στον ορίζοντα το Δελφίν, που περιπολούσε στην περιοχή, καταδύθηκε και επιχείρησε να τορπιλίσει το Μετζηδιέ από απόσταση 500 μέτρων. Ο τορπιλλοβλητικός σωλήνας, όμως, έπαθε αφλογιστία και η τορπίλλη έπεσε στο βυθό, δίπλα στο υποβρύχιο, χωρίς να εκραγεί.

Τα τουρκικά πλοία πέρασαν πάνω από το Δελφίν χωρίς να το αντιληφθούν.

Στην προσπάθειά του να επιστρέψει στη βάση του, το ελληνικό υποβρύχιο προσάραξε στα αβαθή των ακτών της Τενέδου. Για να αποκολληθεί αναγκάστηκε να αφήσει τα μολυβένια βάρη ασφαλείας που είχε, πράγμα που έκανε αδύνατη την κατάδυσή του.

Πλέοντας στην επιφάνεια επέστρεψε στο Μούδρο στις 10 Δεκεμβρίου και δύο ημέρες αργότερα στάλθηκε στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας για επισκευές και εκεί έμεινε ως το τέλος του πολέμου.

Τον Σεπτέμβριο του 1916 το Δελφίν κατασχέθηκε από τους Γάλλους, κατά τη διάρκεια του «Εθνικού Διχασμού». Στο Ναυτικό αποδόθηκε τον Οκτώβριο του 1917, όταν πια είχε επικρατήσει το βενιζελικό «Κίνημα της Εθνικής Άμυνας» και στη νότια Ελλάδα.

Όμως, ήταν πια άχρηστο και οποιαδήποτε προσπάθεια αποκατάστασής του ανέφικτη. Έτσι, το Δελφίν, παροπλίστηκε το 1920.

Πηγή

Οι Μινωίτες στη Βόρεια Θάλασσα

Ανακάλυψαν οι Μινωίτες πρώτοι τη Βόρεια Θάλασσα; Στη Γερμανία αναζωπυρώνεται η συζήτηση γύρω από τα θεαματικά ευρήματα του εθνολόγου Χανς Πέτερ Ντυρ στη θάλασσα του Βατ παρά την αρχική αμφισβήτηση. Ποιος ανακάλυψε τη Βόρεια Θάλασσα; Ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης τον 4ο αιώνα προ Χριστού. Δύσκολο πράγμα να ανατρέψει κανείς αυτή την παγιωμένη επιστημονική άποψη. Και όμως αυτό προσπαθεί εδώ και πολλά χρόνια ο Γερμανός εθνολόγος και ιστορικός του πολιτισμού Χανς Πέτερ Ντυρ. Αναζητώντας στην αβαθή θάλασσα Βατ κατά τη δεκαετία του 90 μαζί με φοιτητές του την καταποντισμένη μεσαιωνική πόλη Ρούνγκχολτ έκανε μια αναπάντεχη ανακάλυψη.

Μέσα σε ένα στρώμα τύρφης που χρονολογείται περί το 1300 π.Χ. εντόπισεμινωικά ευρήματα, θραύσματα αγγείων, θυμίαμα, κοπάλη, λάπις λάζουλι και μια σφραγίδα με επιγραφή σε γραμμική γραφή Α. Αν τα ευρήματα ερμηνεύονται σωστά, τότε όντως Μινωίτες από την Κρήτη ανακάλυψαν πρώτοι τη Βόρεια Θάλασσα.

Αμφισβήτηση και βεβαιότητα

Χανς Πέτερ Ντυρ, Το ταξίδι των Αργοναυτών, εκδόσεις Insel, 2011 Χανς Πέτερ Ντυρ, Το ταξίδι των Αργοναυτών, εκδόσεις Insel, 2011

Δύο βιβλία αφιέρωσε ο Ντυρ στο θέμα αυτό, το πρώτο κυκλοφόρησε το 2008 με τίτλο «Οι δακρυσμένες θεές» και το δεύτερο πέρυσι από τον σημαντικό οίκο Insel με τίτλο «Το ταξίδι των Αργοναυτών».

Η κατεστημένη επιστήμη αντιμετώπισε τις έρευνες του Ντυρ μάλλον με θυμηδία, έτεινε να τον βλέπει μάλλον σαν ιδιόρρυθμο τσαρλατάνο. Τα πράγματα σιγά-σιγά αλλάζουν. Τα μινωικά ευρήματα του ερασιτέχνη αρχαιολόγου θεωρούνται πια αδιαμφισβήτητα. Στα εργαστήρια του Ινστιτούτου Πυρηνικής Φυσικής του Πανεπιστημίου της Βόννης επιβεβαιώθηκε με τη μέθοδο της νετρονικής ενεργοποίησης η χρονολόγησή τους, αλλά και η καταγωγή τους. Παρόμοια θραύσματα απαντούν μόνο στην αρχαία Κομμό, λιμάνι της Φαιστού, στη νότια Κρήτη.

Η επιστήμη κινείται...στα λασπόνερα της Βατ ...στα λασπόνερα της Βατ

Μελετητές συγγενών επιστημών αρχίζουν τώρα να βλέπουν με άλλο μάτι τις υποτιθέμενες φαντασιοκοπίες του πείσμονα Χανς Πέτερ Ντυρ και η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου τους έδωσε βήμα αυτή την εβδομάδα.

Ο επιφανής ελληνιστής της Ζυρίχης Βάλτερ Μπούρκερτ ζητά νέες ανασκαφές στη θάλασσα του Βατ για να στηριχθούν τα αρχικά ευρήματα του Ντυρ, ο αρχαιολόγος του Ερλάνγκεν Χάρτμουτ Ματέους θεωρεί πιθανότατη μια μινωική αποστολή στην Κορνουάλη και ακόμα πιο πέρα σε αναζήτηση κασσίτερου, καθώς οι εισαγωγές από την Ασία είχαν διακοπεί λόγω του πολέμου Χετταίων και Αιγυπτίων, ο αρχαιολόγος της Χαϊδελβέργης Πωλ Γιουλ θεωρεί τη σφραγίδα γνήσια και υποθέτει ότι η επιγραφή της αναφέρεται στην Ινώ, θεότητα των θαλασσών.

Κι έτσι η τυχαία ανακάλυψη μιας ομάδας φοιτητών και του καθηγητή τους στα λασπόνερα της Βατ αρχίζει να αποκρυσταλλώνεται και να ανατρέπει μια επιστημονική παραδοχή αλλά και την αυθόρμητη βεβαιότητα της απλής λογικής, που δύσκολα θα αποδεχόταν την παρουσία ηλιοκαμένων Μινωιτών πριν από 3.300 χρόνια στην ανεμοδαρμένη Βόρεια Θάλασσα.

Πηγή

Οι δάσκαλοι, η γραφική ύλη και τα σχολεία στο Βυζάντιο

Τα παιδιά έγραφαν με στύλον ή γραφείον, που είχε μυτερή ακίδα στο ένα άκρο, ώστε τα γράμματα να χαράσσονται εύκολα και πεπλατυσμένη στο άλλο για να σβήνουν. Έγραφαν πάνω σε ξύλινες πινακίδες, τα σχεδάρια, που τις κουβαλούσαν στο μάρσιπο, δηλαδή στην τσάντα τους. Τα μεγαλύτερα παιδιά άρχιζαν να γράφουν πάνω σε μικρά κομμάτια παπύρου με πένα. Ο πάπυρος όμως ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητο υλικό και γι’ αυτό μετά τον 6ο αιώνα, αντικαταστάθηκε σταδιακά από την περγαμηνή, που κατασκευαζόταν από δέρματα μικρών ζώων, ήταν πιο ανθεκτική και η επιφάνειά της ήταν λεία και γυαλιστερή. 

Έγραφαν με ένα ειδικά ξυσμένο καλάμι τον κάλαμον, που το βουτούσαν σε μελάνι, μαύρο συνήθως. Το χαρτί, αν και ήταν από παλιά γνωστό, άρχισε να χρησιμοποιείται, εισαγόμενο από την Κίνα, τον 11ο αιώνα. Από τον 13ο αιώνα μπόρεσαν οι Βυζαντινοί να παράγουν οι ίδιοι όσο χαρτί χρειάζονταν.
Τα χειρόγραφα τυλίγονταν σε κυλίνδρους μέχρι που εφευρέθηκε το βιβλίον. Τα πρώτα βιβλία λέγονταν κώδικες κι αποτελούνταν από μερικά διπλωμένα φύλλα. Όταν ο αριθμός των διπλωμένων φύλλων ήταν 3 ή 6, τότε λέγονταν τετράδια. Με τη συρραφή πολλών τετραδίων γίνονταν τα βιβλία. Για εξώφυλλα χρησιμοποιούσαν συνήθως πλάκες ξύλινες. Όταν όμως ένα βιβλίο προοριζόταν για λειτουργική χρήση σε μια εκκλησία ή ήταν παραγγελία κάποιου πλουσίου, τότε το εξωτερικό κάλυμμα το έκαναν από κάποιο πολύτιμο υλικό, π.χ. ελεφαντοστό, χρυσάφι ή ασήμι.

Τα βιβλία ήταν πολύ ακριβά, τα θεωρούσαν μάλιστα είδος πολυτελείας. Ένας τόμος μεσαίου μεγέθους κόστιζε όσο το μισό του ετήσιου εισοδήματος ενός πολύ καλά αμειβόμενου δημοσίου υπαλλήλου. Έτσι οι περισσότεροι δεν αποκτούσαν σε ολόκληρη τη ζωή τους πάνω από είκοσι βιβλία. Γι΄ αυτό συνήθιζαν να δανείζονται τακτικά ο ένας από τον άλλον. Υπήρχαν όμως και μερικοί που είχαν καταφέρει με πολλές θυσίες, να συγκροτήσουν μεγάλες προσωπικές βιβλιοθήκες, όπως ο μητροπολίτης Καισαρείας Αρέθας, η Θεοδώρα Καντακουζηνή καθώς και ο πατριάρχης Φώτιος.
Τα Βυζαντινά Σχολεία

Τα σχολεία για τα μεγαλύτερα παιδιά στεγάζονταν σε κτίρια στο κέντρο της πόλης. Ήταν συνήθως μικρά, συχνά χωρίς παράθυρα. Στις αίθουσες υπήρχε «ο διδασκαλικός θρόνος», δηλαδή η έδρα λίγο πιο ψηλά. Δεν υπήρχαν θρανία. Λίγοι τυχεροί κάθονταν σε ξύλινες ψηλές καρέκλες, τις αναβάθρες ή σε σκίμποδες, δηλαδή σκαμνάκια. Οι υπόλοιποι βολεύονταν στο πάτωμα ή χρησιμοποιούσαν κατεργασμένα δέρματα ζώων, τις διφθέρες ή προβιές. Στην αίθουσα υπήρχε το αναλόγιο, πάνω στο οποίο οποθετούσαν τα βιβλία για να τα παίρνουν οι μαθητές και να διαβάζουν. Στους τοίχους διάβαζε κανείς επιγραφές με τους τίτλους όπως: «Θεόν φοβού», «Γονείς τίμα».

Δεν υπήρχε βέβαια Ωρολόγιο Πρόγραμμα ούτε συγκεκριμένη ημερομηνία για την έναρξη των μαθημάτων. Αυτό που καθόριζε την αρχή της σχολικής χρονιάς ήταν η δυνατότητα των γονιών να πληρώσουν τα απαραίτητα δίδακτρα, καθώς τα σχολεία ήταν ιδιωτικά και το κόστος τους δυσβάστακτο για τις περισσότερες οικογένειες.

Αρκετά σχολεία ιδρύθηκαν με αυτοκρατορική πρωτοβουλία. Οι μαθητές ήταν κυρίως ορφανά παιδιά, προερχόμενα μάλιστα από πολλές διαφορετικές εθνότητες της αυτοκρατορίας. Ακόμη κάθε Επισκοπή συντηρούσε δικά της εκκλησιαστικά σχολεία. Επίσης πολλά μοναστήρια, ακολουθώντας τα διδάγματα του Αγίου Βασιλείου, όχι μόνο ίδρυσαν βιβλιοθήκες και εργαστήρια αντιγραφής, αλλά και συντηρούσαν λόγιους μοναχούς που μελετούσαν τα κείμενα των μοναστηριακών βιβλιοθηκών και δίδασκαν τους άλλους μοναχούς.

Τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο με τα καθημερινά τους ρούχα. Έτρωγαν εκεί στο διάλειμμα και το μεσημέρι. Το φαγητό τους ήταν ψωμί, τυρί και υχνά παστό ψάρι. Οι μαθητές από τις επαρχίες, που είχαν έρθει στην πρωτεύουσα για να σπουδάσουν, έμεναν στο σχολείο, ενώ οι υπόλοιποι επέστρεφαν το απόγευμα στα σπίτια τους.

Οι δάσκαλοι

Τα σχολεία διηύθυναν οι μαΐστορες που δίδασκαν μόνο στις μεγαλύτερες τάξεις. Μια ομάδα προχωρημένων μαθητών αναλάμβανε τη διδασκαλία των μικρότερων τάξεων, πάντα υπό την καθοδήγηση του μαΐστορα. Δάσκαλοι και μαθητές μελετούσαν τα κείμενα, τα αντέγραφαν και τα σχολίαζαν. Οι Βυζαντινοί εκτιμούσαν ιδιαίτερα την αρχαία πνευματική τους κληρονομιά, γι’ αυτό και τη διέσωσαν. Μεταξύ των διδασκόντων υπήρχε αυστηρή ιεραρχία: Πρώτος ήταν ο διδάσκαλος και ακολουθούσε ο παιδευτής. Για να ανέβει κάποιος στην ιεραρχία, έπρεπε να ψηφίσουν όλοι, δάσκαλοι και μαθητές, ενώ το διορισμό υπέγραφε ο ίδιος ο αυτοκράτορας.

Σύμφωνα με την Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα, «Το εκπαιδευτήριο το διευθύνει ένας δάσκαλος. Γύρω του στέκονται τα παιδιά, απασχολημένα σοβαρά άλλα με ερωτήσεις γραμματικές και άλλα με τη συγγραφή των λεγόμενων σχεδών. Εκεί μπορείς να δεις και Λατίνο να εκπαιδεύεται και Σκύθη να μαθαίνει ελληνικά και Ρωμαίο να μελετά τα συγγράμματα των Ελλήνων και τον αγράμματο Έλληνα να μαθαίνει τα σωστά ελληνικά».

Ο καλός δάσκαλος φρόντιζε και για τη σταδιοδρομία των μαθητών του μετά την αποφοίτησή τους, κάτι που αποτελούσε την καλύτερη διαφήμιση για ένα σχολείο. Πολλοί νεαροί απόφοιτοι έβρισκαν δουλειά ως υπάλληλοι του κράτους, χάρη στις θερμές συστατικές επιστολές των δασκάλων προς κάποιον αξιωματούχο.

Παρά το σημαντικό εκπαιδευτικό έργο που προσέφεραν, οι δάσκαλοι δεν έπαιρναν την ανάλογη αμοιβή. Συχνά υποχρεώνονταν να γράφουν επιστολές ζητώντας τα οφειλόμενα ή κατέφευγαν στα δικαστήρια. Το πενιχρό εισόδημα των δασκάλων κάποιες φορές αναλάμβανε να συμπληρώσει το Πατριαρχείο με βοήθημα σε είδος, συνήθως αλεύρι, που ονομαζόταν ευλογία ή αρτίδιον.

Η παρακολούθηση των μαθημάτων ήταν υποχρεωτική, αλλά φαίνεταιπως και τότε μερικοί μαθητές έκαναν σκασιαρχείο. Μια συνηθισμένη τιμωρία ήταν να μείνουν νηστικοί στο διάλειμμα. Πολύ συχνά έτρωγαν ξύλο. "Ο μη δαρείς ου παιδεύεται" έλεγαν τότε, δηλαδή "Όποιος δε δαρθεί δε μαθαίνει γράμματα". Κάποτε έπαιρναν και αποβολή από το σχολείο και όλα αυτά με την απόλυτη έγκριση των γονιών τους (Baynes N. & Moos H., 1988). Όμως η σχέση δασκάλου – μαθητή ήταν, πάνω απ’ όλα, σχέση αγάπης και σεβασμού.

Λεωνίδα Ν. Λυμπέρης, Αναδημοσίευση απο τα <<ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ>> τεύχος 107-108

Πηγή

Νοσοκόμα Τ.Φ.Κένεντι: "Η σφαίρα είχε περίεργα σημάδια"

H νοσοκόμα που περιποιήθηκε τα τραύματα του δολοφονηθέντος Αμερικανού Προέδρου Τζ.Φ. Κένεντι ισχυρίζεται ότι η σφαίρα με την οποία σκοτώθηκε ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν παρουσιάστηκε ως επίσημο στοιχείο των αρχών. Η Φίλις Χολ ήταν 28 ετών όταν ο Κένεντι πυροβολήθηκε στο Ντάλας. «Κυριολεκτικά με έσυραν στο χειρουργείο κατά την προσπάθεια μας να τον σώσουμε. Του κρατούσα το κεφάλι», θυμάται η 78χρονη, που διηγείται στη Sunday Mirror την ιστορία της. Η ίδια ισχυρίζεται πως μία μακριά σφαίρα χαραγμένη με περίεργα σημάδια αφαιρέθηκε από σημείο ανάμεσα στο δεξί αυτί και τον δεξιό ώμο του Προέδρου.

Η κα Χολ είναι πεπεισμένη πως όντως η σφαίρα αυτή τραυμάτισε θανάσιμα τον Κένεντι, καθώς τονίζει πως είχε μεγάλη πείρα σε τραυματισμούς από πυρά.

«Σίγουρα ήταν μία σφαίρα που δεν την είδα ανάμεσα στα ευρήματα των αρχών και γι’ αυτό είμαι σίγουρη, καθώς καμία από τις σφαίρες που συνέλεξαν οι αστυνομικοί δεν ήταν χαραγμένη», επισημαίνει η 78χρονη.

Πηγή

Αυτή είναι η πρώτη φωτογραφία στον κόσμο

«Θέα από το παράθυρο». Αυτός είναι ο τίτλος της αρχαιότερης σωζώμενης φωτογραφίας στον κόσμο που τράβηξε κάποια στιγμή ανάμεσα στο 1826 και στο 1827ο Nicéphore Niépce στο Le Gras στην ανατολική Γαλλία. Στη φωτογραφία, σύμφωνα με το Wikipedia απεικονίζονται κάποια κτίρια που βρίσκονταν απέναντι από το σπίτι του Niépce στο Le Gras και τα οποία έβλεπε από το παράθυρό του, εξού και το «Θέα από το παράθυρο».

Πιστεύευται πως ο Niépce έφτιαξε τη φωτογραφία χρησιμοποιώντας σε σκοτεινό θάλαμο έναν μικρό δίσκο καλυμμένο με ένα ειδικό φωτοευαίσθητο μείγμα. Με την έκθεση στο φως το μείγμα σκλήρυνε ενώ τα κομμάτια που δεν εκτέθηκαν παρέμειναν υδατοδιαλυτά και μπορούσαν να ξεπλυθούν με ένα μείγμα πετρελαίου και ελαίου λεβάντας.Μετά την 8ωρη έκθεση, οι ακτίνες του ήλιου «φώτισαν»τα κτήρια στις δύο πλευρές της εικόνας

Ο ιστορικός Helmut Gernsheim εντόπισε και έφερε στο προσκήνιο τη συγκεκριμένη φωτογραφία το 1952, ενισχύοντας τον ισχυρισμό ότι Niépce ο είναι ο εφερεύτης της φωτογραφίας.

Πηγή

Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, ο ήρωας του '21 που πέθανε πάμφτωχος (Βίντεο)

Nικήτας Σταματελόπουλος: Ήρωας του '21, γνωστός τοις πάσι με το προσωνύμιο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος. Γεννήθηκε το 1782 στο χωριό Τουρκολέκα Μεγαλόπολης και ήταν γιος του κλέφτη Σταματέλου Τουρκολέκα και της Σοφίας Καρούτσου, αδελφής της γυναίκας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Κατά μία άλλη εκδοχή, γεννήθηκε το 1784 στο χωριό Νέδουσα Μεσσηνίας. Σε ηλικία 11 χρονών με την ομάδα του πατέρα του άρχισε να πολεμά τους Τούρκους στα βουνά και στη συνέχεια εντάχθηκε στο σώμα του πρωτοκλέφτη Ζαχαριά Μπαρμπιτσιώτη, του οποίου αργότερα παντρεύτηκε την κόρη Αγγελίνα.

Η ανδρεία και τα σωματικά του προσόντα τον οδήγησαν το 1805 στη ρωσοκρατούμενη τότε Ζάκυνθο. Εκεί εντάχθηκε στο ρωσικό τάγμα, που πολέμησε τον Ναπολέοντα στην Ιταλία. Αργότερα, επέστρεψε στη Ζάκυνθο για να υπηρετήσει αυτή τη φορά τους Γάλλους, που είχαν καταλάβει το νησί. Στις 18 Οκτωβριου 1818, ενώ βρισκόταν στην Καλαμάτα, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Με τον θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Παπαφλέσσα συνέβαλε στην προετοιμασία του Εθνικού Ξεσηκωμού και στις 23 Μαρτιου 1821 μπήκε στην Καλαμάτα μαζί με τους άλλους στρατιωτικούς αρχηγούς.

Από την αρχή ενστερνίσθηκε το στρατηγικό σχέδιο του Κολοκοτρώνη για την καταληψη της Τριπολιτσας και πήρε μέρος σε όλες τις επιχειρήσεις για την κατάληψη του διοικητικού κέντρο των Οθωμανών στην Πελοπόννησο. Διακρίθηκε στη Μαχη του Βαλτετσιου (12 Μαιου 1821), ενώ αποφασιστική ήταν η συμβολή του στη Μάχη των Δολιανών (18 Μαιου 1821), όπου ανέδειξε στο έπακρο τις στρατιωτικές του ικανότητες. Επικεφαλής μόλις 600 ανδρών κατανίκησε τον στρατό του Κεχαγιάμπεη που ανήρχετο σε 6.000 άνδρες και σχεδόν τον αποδεκάτισε. Γι' αυτόν τον πραγματικό του άθλο, οι συμπολεμιστές του τον ονόμασαν «Τουρκοφάγο».

Μέχρι το τέλος του Αγώνα ο Νικηταράς ήταν στην πρώτη γραμμή, πολεμώντας είτε στην Πελοπόννησο είτε στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, όπου συνεργάστηκε με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τον Γεώργιο Καραΐσκάκη. Πήρε μέρος στην Αλωση της Τριπολιτσας (23 Σεπτεμβριου 1821) και ήταν από τους λίγους αρχηγούς που αρνήθηκε να συμμετάσχει στη διανομή των λαφύρων.

Διακρίθηκε στη Μάχη του Αγιονορίου (26-28 Ιουλιου 1822), που αποτελείωσε τη στρατιά του Δράμαλη δύο μέρες μετά τη Μάχη στα Δερβενακια. Η ανιδιοτέλεια του ανδρός φάνηκε για μία ακόμη φορά, όταν από το πλήθος των λαφύρων της μάχης πείστηκε να δεχθεί ένα πανάκριβο σπαθί, το οποίο αργότερα προσέφερε στον έρανο για την ενίσχυση του Μεσολογγίου. Κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου τάχθηκε στο πλευρό του Κολοκοτρώνη, αλλά φρόντισε πάντα να επιδιώκει τον συμβιβασμό και τη συνεννόηση.

Μετά την Απελευθέρωση τάχθηκε στο πλευρό του Καποδιστρια κι έγινε ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Κυβερνήτη. Πήρε μέρος στην Δ' Εθνοσυνέλευση του Άργους (1829), ως πληρεξούσιος του Λεονταρίου. Επί Όθωνος περιέπεσε σε δυσμένεια, επειδή υποστήριζε το αντιπολιτευόμενο Ρωσικό Κόμμα. Προφυλακίστηκε το 1839 ως αρχηγός συνωμοτικής ομάδας, αλλά στη δίκη του (11 Σεπτεμβριου 1840), αθωώθηκε ελλείψει στοιχείων. Εντούτοις, η κράτησή του παρατάθηκε με αποτέλεσμα να υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη η υγεία του και σχεδόν να τυφλωθεί. Αποφυλακίστηκε στις 18 Σεπτεμβριου 1841 και αποτραβήχτηκε με την οικογένειά του στον Πειραιά.

Μετά την εξέγερση της 3ης Σεπτεμβριου 1843 του απονεμήθηκε ο βαθμός του υποστρατήγου και έλαβε μία τιμητική σύνταξη, η οποία ήταν ο μόνος πόρος της ζωής του. Στις 25 Σεπτεμβριου 1849, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών σχεδόν τυφλός και πάμφτωχος σε ένα υπόγειο του Πειραιά.

Ο Νικηταράς απέκτησε δύο κόρες κι ένα γιο, τον Ιωάννη Σταματελόπουλο, που ακολούθησε καριέρα στρατιωτικού.

Άφησε Απομνημονεύματα, τα οποία υπαγόρευσε στον εθνικό δικαστή Γεώργιο Τερτσέτη.

Πηγή

Πολέμησε στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο με... σπαθί και τόξο

Η ιστορία του «τρελού Jack» Το να πας στη μάχη οπλισμένος με ένα σπαθί, ένα τόξο και μια φαρέτρα γεμάτη με βέλη ήταν αναμενόμενο αν πολεμούσες στον... εκατονταετή πόλεμο. Όμως για την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αυτό ακούγεται κάπως... αλλόκοτο. Ένα σπαθί ή ένα ξίφος δεν είναι ο καταλληλότερος εξοπλισμός για να αντιμετωπίσεις επιθέσεις από... τουφέκια και άρματα μάχης.

Ή μήπως είναι;

Για τον John Malcolm Thorpe Fleming Churchill, ή αλλιώς ο «τρελός Jack», δεν υπήρχε καλύτερος εξοπλισμός από ένα καλό ξίφος και το τόξο του.

Ο «τρελός Jack» γεννήθηκε στο Oxfordshire και αποφοίτησε από τη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Sandhurst το 1926. Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα todayifoundout.com προτού γίνει... διάσημος χάρη στις μάχες που έδωσε κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, δούλευε ως συντάκτης σε μια εφημερίδα του Ναϊρόμπι, ως μοντέλο και κασκαντέρ σε ταινίες, λόγω της επιδεξιότητάς του με το τόξο.

Το ίδιο ταλέντο τον οδήγησε στη συνέχεια στο Όσλο της Νορβηγίας, όπου συμμετείχε σε αγώνες με τη σημαία της Μ. Βρετανίας στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1939.

Ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος ήταν προ των πυλών και ο «τρελός Jack» είχε φύγει από το στρατό, έχοντας υπηρετήσει δέκα χρόνια. Αποφάσισε όμως μετά χαράς να επιστρέψει επειδή όπως έλεγε «η χώρα μπήκε σε προβλήματα όσο εγώ έλειπα».

Το Μάιο του 1940 ήταν ο δεύτερος στην ιεραρχία του πεζικού. Πάντα πήγαινε στη μάχη με ένα τόξο και τα βέλη του, υπερασπιζόμενος την επιλογή του εξοπλισμού του λέγοντας ότι: «Κατά τη γνώμη μου, όποιος στρατιώτης πηγαίνει στον πόλεμο χωρίς το σπαθί του... δεν έχει “ντυθεί” σωστά».

Ο μεσαιωνικός εξοπλισμός του ωστόσο, δεν ήταν... «διακοσμητικός». Στη μάχη της Δουνκέρκης το 1940, ανάμεσα στις δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας και των στρατευμάτων της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και του Βελγίου, ο Churchill σκότωσε ένα γερμανό στρατιώτη με ένα τόξο.

Λίγο αργότερα τον είδαν σε μια μοτοσικλέτα με το τόξο και τη φαρέτρα με τα βέλη του πάντα δεμένα στο σώμα του. Στο μπροστινό φως κρεμόταν ο σκούφος ενός γερμανού αξιωματικού.

Το 1941 συμμετείχε εθελοντικά σε μια επιχείρηση κατά μιας γερμανικής φρουράς στη Νορβηγία. Ηγήθηκε δύο τμημάτων πεζικού και φυσικά... είχε το τόξο μαζί του.

Η επιχείρηση είχε ως στόχο να καταστρέψει τις γερμανικές επάκτιες πυροβολαρχίες στο νησί Maaloy. Ο Churchill στάθηκε στο μπροστινό τμήμα του σκάφους που τούς μετέφερε εκεί, παίζοντας στη γκάιντα τους ρυθμούς του κομματιού «The March of the Cameron Men». Εννοείται ότι αποβιβάστηκε μπροστά από τους υπόλοιπους άντρες... προτάσσοντας το σπαθί του.

Το σπαθί του τον έβγαλε ασπροπρόσωπο και λίγα χρόνια αργότερα, το 1943. Τότε ο «τρελός Jack» ήταν διοικητής στο Salerno. Τα στρατεύματά του αναγκάστηκαν να βγουν στην πρώτη γραμμή της μάχης, κάτι για το οποίο δεν είχαν εκπαιδευτεί, συνεχίζει το δημοσίευμα.

Ο «τρελός Jack» βγήκε και πάλι μπροστά κρατώντας το σπαθί του. Έφτασε τους γερμανούς σκοπούς στο σκοτάδι και άρχισε να κουνάει με μανία το σπαθί του, τόσο που εκείνοι τρόμαξαν από το «δαίμονα» που τούς είχε περικυκλώσει.

Ο «τρελός Jack» πήρε μαζί του 42 αιχμαλώτους εκείνο το βράδυ με τη βοήθεια ενός ακόμη στρατιώτη.

«Πιστεύω ότι αν πεις σε ένα Γερμανό δυνατά και καθαρά τι να κάνει, και είσαι και ανώτερός του, θα σου απαντήσει σχεδόν κλαίγοντας «jawohl» (ναι, μάλιστα) και θα υπακούσει» έλεγε τότε ο ίδιος περιγράφοντας τις εμπειρίες του από τις μάχες.

Στη συνέχεια ο Churchill πήγε στη Γιουγκοσλαβία, όπου ηγήθηκε σειράς επιδρομών κατά των Γερμανών από το νησί Vis. Το Μάιο του 1944 σχεδιάστηκε μια μεγαλύτερη επιχείρηση, βάση της οποίας επρόκειτο να πραγματοποιηθούν τρεις επιθέσεις σε διαφορετικές τοποθεσίες σε λόφους.

Ο «τρελός Jack» οδήγησε μια ομάδα σε ένα λόφο, όμως μόλις έξι από τους άντρες του κατάφεραν να φτάσουν το στόχο. Ο Jack βρέθηκε εκτεθειμένος σε ανοιχτή θέα στον εχθρό και υπήρχαν ελάχιστοι ικανοί άντρες για να τον προστατέψουν. Έτσι εκείνος έκανε ό,τι... (δεν) θα έκανε ο οποιοσδήποτε στρατιώτης... έπαιξε στη γκάιντά του το κομμάτι «Will Ye No Come Back Again». Τραυματίστηκε από γερμανική χειροβομβίδα και πιάστηκε αιχμάλωτος.

Αφού τον ανέκριναν, τον οδήγησαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Sachsenhausen. Οι Γερμανοί πίστευαν ότι λόγω του επιθέτου του είχε συγγενική σχέση με τον Winston Churchill, κάτι που δεν ίσχυε, όμως θεωρήθηκε «σπουδαίος αιχμάλωτος» και λόγω της θέσης του.

Φυσικά, ο «τρελός Jack» κατάφερε να διαφύγει το Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς από το στρατόπεδο συγκέντρωσης, περνώντας μέσα από ένα σωλήνα αποστράγγισης, κάτω από τα συρματοπλέγματα. Τον έπιασαν όμως ξανά λίγο αργότερα, μαζί με έναν ακόμη και τούς μετέφεραν σε στρατόπεδο στην Αυστρία.

Τον Απρίλιο του 1945 χάλασε το σύστημα φωτισμού του αυστριακού στρατοπέδου και ο Churchill δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη... ξέφυγε μέσα στο σκοτάδι. Περπατούσε επί οκτώ μέρες και 150 μίλια μετά «έπεσε» επάνω σε αμερικανικά στρατιωτικά οχήματα στην Ιταλία. Κατάφερε να τούς πείσει ότι ήταν άγγλος συνταγματάρχης, παρά την κακή εμφάνισή του, και επέστρεψε ασφαλής.

Ο «τρελός Jack» απογοητεύτηκε όταν έμαθε ότι είχε χάσει ένα χρόνο από τον πόλεμο και αντί να επιστρέψει στο σπίτι του, αποφάσισε να συνεχίσει. Πήγε στη Βιρμανία, όπου ο πόλεμος με την Ιαπωνία ήταν ακόμη σε πλήρη εξέλιξη.

Όταν έφτασε εκεί είχαν πέσει οι βόμβες στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα... κάτι που σήμαινε ότι ο πόλεμος είχε ουσιαστικά τελειώσει.

«Αν δεν ήταν αυτοί οι καταραμένοι οι Γιάνκηδες, θα μπορούσαμε να συνεχίζαμε τον πόλεμο για ακόμη δέκα χρόνια» αναφώνησε τότε ο Churchill.

Το τέλος του πολέμου δε σήμανε όμως το τέλος των περιπετειών του. Αποφάσισε να εκπαιδευτεί ως αλεξιπτωτιστής και στη συνέχεια εστάλη στην Παλαιστίνη ως δεύτερος στην ιεραρχία του 1ου Τάγματος. Αργότερα έγινε εκπαιδευτής στην Αυστραλία, όπου όμως γνώρισε και αγάπησε και... το σέρφινγκ.

Συνταξιοδοτήθηκε από το στρατό το 1959 και πέθανε το 1996 στο Surrey.

Πηγή

Η ιστορία της "τροφής των θεών"

Μια φορά και έναν καιρό ήταν η σοκολάτα... χαμένη στους ινδιάνικους μύθους, η ιστορία της σοκολάτας ξεκινά στο 600 π.Χ. περίπου στη κεντρική Αμερική από τη φυλή των Μάγια όπου τη θεωρούν "τροφή των θεών". Οι Μάγια κατά τη μετακόμισή τους στις βόρειες περιοχές της Νοτίου Αμερικής παίρνουν μαζί τους τα πολύτιμα γι΄ αυτούς κακαόδεντρα. Κάπως έτσι η καλλιέργεια εξαπλώνεται και περνά στους διαδόχους των Mάγια στους Αζτέκους. Οι Αζτέκοι όχι μόνον εξακολουθούν να θεοποιούν το κακαόδεντρο, μα δεν διστάζουν να μετατρέψουν τους πολύτιμους καρπούς του ως μέσον για εμπορικές συναλλαγές. Με 100 σπόρους αγοράζεις μια σκλάβα και ένα λαγό. Το ρόφημα του κακαόδεντρου θεωρείται πια θεϊκή τροφή και η κατανάλωση του υφίσταται τις ταξικές-κοινωνικές διαφορές. Μόνον ο βασιλιάς πίνει τόσο όσο επιθυμεί η όρεξη του, οι υπόλοιποι, κοινοί θνητοί, καταναλώνουν με μέτρο.

Ο βασιλιάς απολαμβάνει το αγαπημένο του πικάντικο ρόφημα με ψημένους σπόρους κακάο, πιπεριού και βανίλιας ενώ οι λοιποί κοινοί θνητοί, οι ιθαγενείς το καταναλώνουν αναμειγνύοντας το με αλεύρι από καλαμπόκι. Φαίνεται πως τούτο το μαύρο ρόφημα δοκίμασε ο Χριστόφορος Κολόμπο φτάνοντας στην Καραϊβική το 1502 και το βρήκε σχεδόν αηδιαστικό. Οι Αζτέκοι όμως δεν πτοούνται από τη συμπεριφορά του Κολόμπο. Εξακολουθούν να απολαμβάνουν το παχύρρευστο υγρό και δεν διστάζουν ακόμα και να προσφέρουν κάμποσους καρπούς ως δώρο στο Κολόμπο κατά την επιστροφή του στη πατρίδα. Εκείνος εξακολουθεί να μην συγκινείται και τους πετά στη θάλασσα.

Ένας άλλος Ισπανός θαλασσοπόρος ο Φερδινάνδος Κορτέζ ξεμπαρκάρει με το πλήρωμα του στο Μεξικό και δοκιμάζει το μαύρο υγρό. Αν και δεν εντυπωσιάζεται από τη γεύση του εξακολουθεί να το πίνει γιατί συνειδητοποιεί πως αυτός και το προσωπικό του πίνοντας το αντλούν περισσότερη αντοχή και ενέργεια στη δουλειά. Εντυπωσιάζεται από τις τελετουργίες που του αποδίδουν οι ιθαγενείς, κυρίως κατά την εποχή της συγκομιδής των καρπών , ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποιεί και αντιλαμβάνεται την αξία των σπόρων που λειτουργούν ως μέσον ανταλλαγής σε εμπορικές συναλλαγές.Το γεγονός τον πονηρεύει και δίνει πια την απαιτούμενη προσοχή. Επιστρέφοντας στη πατρίδα του, το 1527, κρύβει στα αμπάρια του καραβιού μεγάλες ποσότητες από τα πολύτιμα σπόρια του κακαόδεντρου.

Κάπως έτσι οι καρποί του κακαόδεντρου, όπως και τα άλλα προϊόντα του νέου κόσμου, η βανίλια, ο καπνός , οι πατάτες επιβιβάζονται στην Ευρώπη, και μαζί τους ξεκινά μια νέα γαστρονομική επανάσταση για τους Ευρωπαίους.

Στη Ιταλία η σοκολάτα φτάνει το 1594 με τον Φραντζέσκο Καρλέτι.

Στη Γερμανία ο Γιόχαν Βολκάμερ σ' ένα ταξίδι του στη Νάπολη, το 1640, ανακαλύπτει τη σοκολάτα. Οι Γερμανοί αρχίζουν πρώτοι να τη χρησιμοποιούν και ως δυναμωτικό φάρμακο.

Η Αγγλία μπορεί να ανακάλυψε κάπως καθυστερημένα τη σοκολάτα , το 1657.

Η δημοτικότητα της σοκολάτας εξαπλώνεται πια γρήγορα και ο αγώνας για το μονοπώλιο της βρίσκεται σε μεγάλη ένταση, κυρίως ανάμεσα στους Ισπανούς και στους μεγαλεμπόρους Ολλανδούς.

Η Ελβετία ανακάλυψε τη σοκολάτα το 1667, όταν ο δήμαρχος της Ζυρίχης επισκέπτεται τις Βρυξέλες μαγεύεται από τη γεύση της και κατά την επιστροφή του παίρνει μαζί του τα πολύτιμα φακελάκια. Το πάθος των Ελβετών γεννιέται και το1819 ιδρύουν στο Βεβε τη πρώτη σοκαλατοποιία της Ευρώπης.

Παρ' όλη την εξάπλωσή και τη χρήση της το μεγάλο "μπαμ" στη σοκολάτα γίνεται από τους Ιταλούς που αρχίζουν να τη απολαμβάνουν στα πρώτα καφέ τις Φλωρεντίας ζεστή με γάλα και μπισκότα , κίνηση που γρήγορα υιοθετείται και από τους ζηλιάρηδες γείτονες Γάλλους, Ελβετούς και Γερμανούς.

Το πρώτο εργοστάσιο της σοκολάτας εμφανίζεται στην Αμερική το 1763 για να ακολουθήσει αυτό της Βαρκελώνης το 1780.

Η Ελλάδα γνωρίζει τη σοκολάτα σχεδόν τελευταία στην Ευρώπη. Το 1841 ένας δαιμόνιος επιχειρηματίας οΣπυρίδωνας Παυλίδης στήνει στη γωνία των οδών Αιόλου και Βίσσης ένα μικρό "γλυκισματοποιείο" όπου μαζί με τα "μπισκότα αμυγδάλου", φτιάχνει και τη πρώτη Ελληνική σοκολάτα υγείας. Τα νέα εξαπλώνονται γρήγορα και η σοκολάτα γίνεται έκτοτε ο γλυκός πειρασμός και κερδίζει για πάντα τις καρδιές των Ελλήνων.
Η βιολογική αξία της σοκολάτας οφείλεται στις πρωτεΐνες και τους υδατάνθρακες που αποτελούν τα κύρια συστατικά τους. Περιέχει τόσες περίπου πρωτεΐνες όσες και το κρέας, ενώ έχει λιγότερα λιπαρά συστατικά, τα οποία βεβαίως είναι φυσικά. Η περιεκτικότητά της σε υδατάνθρακες είναι ελάχιστα χαμηλότερη από τα όσπρια. Τα συστατικά της αφομοιώνονται από τον οργανισμό το ίδιο εύκολα με τα συστατικά του κρέατος και των φυσικών τροφίμων, αλλά πολύ πιο γρήγορα. Γι’ αυτό δίνουν άμεσα ενέργεια, όποτε την έχουμε ανάγκη. Αυτό οφείλεται στη ζάχαρη που περιέχεται στη σοκολάτα και η οποία απελευθερώνει ενέργεια σε ταχύτερους ρυθμούς. Η σοκολάτα δεν παχαίνει όταν η κατανάλωσή της γίνεται με μέτρο και σύνεση, κάτι που ισχύει βεβαίως και για τις περισσότερες τροφές. Το βούτυρο κακάο, που περιέχει, από διατροφικής άποψης ανήκει στα «καλά» λίπη, όπως όλα τα φυτικά, που επηρεάζουν ελάχιστα ή και καθόλου τα επίπεδα της χοληστερίνης.

Πηγή

Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος μέσα από την κάμερα ενός γερμανού στρατιώτη

Εκατοντάδες σπάνιες εικόνες από τις εμπειρίες ενός Γερμανού στρατιώτη στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο δόθηκαν στη δημοσιότητα για πρώτη φορά. Μια γρήγορη ματιά στη ζωή στα χαρακώματα αποκαλύπτει το ταξίδι του Walter Koessler από τα αρχικά χαμόγελα μέχρι τη σκληρή πραγματικότητα του πολέμου. Η ξεχωριστή συλλογή ξεκινά με τον Walter να χαμογελάει μαζί με τους φίλους πριν πάει στον πόλεμο και τελειώνει με πτώματα στα χαρακώματα. Ο Walter τράβηξε περίπου 1000 φωτογραφίες κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Πυροβολικό και όσο ασχολούταν με την αεροφωτογραφία. Οι εικόνες είδαν το φως της δημοσιότητας στο βιβλίο του εγγονού του Walter, Dean Putney, ο οποίος τις ανακάλυψε το 2011.

Πηγή

Βίκτωρ Ουγκώ: Ένας υμνητής της Ελληνικής Εθνικής Ιδέας

Ο μεγάλος μυθιστοριογράφος και ποιητής Βίκτωρ Ουγκώ (1802-1885) υπήρξε ένας συνεπής αναγνώστης των Αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και ανυπόκριτος θαυμαστής τους. Στα γραπτά του έκανε δεκάδες κολακευτικές αναφορές στα έργα τους, τα οποία και τοποθετούσε στην κορυφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Π.χ. έγραφε για τον Όμηρο:  "Ο 'Ομηρος είναι η μεγαλοφυΐα που λύνει αυτό το ωραίο πρόβλημα της Τέχνης, το ωραιότερο ίσως απ΄όλα, την αληθινή απεικόνιση της ανθρωπότητας, που κατορθώνεται με την μεγέθυνση του ανθρώπου, δηλαδή με την γενεσιουργία του πραγματικού μέσα στο ιδανικό. Μύθος και Ιστορία υπόθεση και παράδοση, χίμαιρα και επιστήμη, συνθέτουν τον Όμηρο. Δεν έχει βάθος και γελάει. όλα τα βάθη των παλαιών εποχών μετακινούνται, αχτινοβολούν φωτισμένα, στο απλόχερο γλαυκό διάστημα του πνεύματος αυτού..."

"Ο Ελληνικός πολιτισμός με την ποίηση και την τέχνη είχε τέτοια δύναμη, ώστε πολλές φορές νικούσε και τον πόλεμο. Οι Σικελοί, λέει ο Πλούταρχος, εξαιτίας του Νικία, ελευθέρωναν τους Έλληνες αιχμαλώτους που τραγουδούσαν στίχους του Ευρυπίδη."

Ο ρομαντισμός του Ουγκώ και η πίστη του στις Ιδέες ως αυθύπαρκτες έννοιες που καθορίζουν την Ιστορία και τον πολιτισμό, τον έστρεψε σταδιακά υπέρ του αναδυόμενου Ελληνικού Έθνους ως αληθινού συνεχιστή του Αρχαίου Ελληνικού κλέους. «Ο κόσμος είναι μία διεύρυνση της Ελλάδος και η Ελλάς είναι ο κόσμος σε σμίκρυνση» έλεγε χαρακτηριστικά. Ως γνήσιος πνευματικός άνθρωπος προσπαθούσε να αναδείξει την υπεροχή του Πνεύματος έναντι της Ύλης και ως αξιοσημείωτο παράδειγμα θεωρούσε την διάρκεια και την διαχρονική επικαιρότητα του Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος έναντι της προσωρινότητας άλλων εμπορικών και οικονομοκεντρικών Αρχαίων πολιτισμών.

Αναφέρει σχετικά:

"Χορτάρι φυτρώνει στα έξη σκαλοπάτια του βήματος που μιλούσε ο Δημοσθένης και ο Κεραμεικός είναι ένα φαράγγι γεμάτο μαρμάρινη σκόνη που ήταν το παλάτι του Κέκρωπος. Ο ναός του Θησέα ανήκει στα χελιδόνια και οι κατσίκες βόσκουν πάνω στην Πνύκα, η Ελληνική Ιδέα όμως είναι ζωντανή, η Ελλάδα είναι Θεά. Το να είσαι ένα ταμείο είναι κάτι που περνάει, το να είσαι όμως σχολή είναι κάτι που διαρκεί."

"Είναι θαυμαστή η δύναμη του φωτεινού λυτρωμού της Ελλάδας ακόμη και σήμερα που μπροστά στα μάτια μας υπάρχει η Γαλλία. Η Ελλάδα δεν έκανε αποικίες χωρίς να εκπολιτίζει και έτσι αποτελεί παράδειγμα για πολλά νέα κράτη. Δεν αρκεί να αγοράζεις και να πουλάς..."

"Η Τύρος αγόραζε και πουλούσε. Η Βυρητός αγόραζε και πουλούσε και η σιδώνα αγόραζε και πουλούσε. Που είναι τώρα αυτές οι πολιτείες; Η Αθήνα δίδασκε. Ακόμη και σήμερα είναι μια πρωτεύουσα της ανθρώπινης σκέψης."

Χάρις αυτή την πνευματική παρακαταθήκη ο Ουγκώ μοιραία υποστήριξε με θέρμη την προσπάθεια των Ελλήνων να αποτινάξουν τον Οθωμανικό ζυγό. Οι πρώτες ποιητικές αναφορές του Ουγκώ σχετικά με τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων εμφανίζονται το 1826 με τη δημοσίευση στο γαλλικό Τύπο του ποιήματος "Τα Κεφάλια του Σαραγιού" (Les têtes du serail), εμπνευσμένου από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου, όπου εμφανίζονται μεταξύ των 6000 κεφαλών, που είχαν αποσταλεί στο σαράγι να συνομιλούν μεταξύ τους τα τρία κεφάλια του Μάρκου Μπότσαρη, του Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ και του Κωνσταντίνου Κανάρη.

Το 1827 συνθέτει τα ποιήματα "Ναβαρίνο" (Navarin) και "Ενθουσιασμός" (Enthousiasme) και την επόμενη χρονιά τα "Κανάρης" (Canaris), "Λαζάρα" (Lazzara) καθώς και το περίφημο "Ελληνόπουλο" (L' enfant) στο οποίο αναφέρεται με μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση στην σφαγή των Ελλήνων της Χίου από τους Τούρκους. Όλα τα παραπάνω ποιήματα περιελήφθησαν στη συλλογή "Τα Ανατολίτικα" που εκδόθηκε αρχικά στην Γαλλία.

Μετά την μερική απελευθέρωση της Ελλάδας, ο Ουγκώ, σε αντίθεση με την επίσημη πολιτική της Γαλλικής κυβέρνησης και του Ναπολέοντα Γ', δεν έπαψε να υποστηρίζει δημοσίως τις Ελληνικές προσπάθειες για Εθνική αποκατάσταση, καθώς θεωρούσε το Ελληνικό Έθνος ένα από τα Ιστορικότερα της Ευρώπης. Σύμφωνα με τον Ροζέ Μιλλιέξ όταν ο Ουγκώ στις 25 Αυγούστου 1856 έλαβε την αλυτρωτική εφημερίδα του πατρινού δημοσιογράφου Ρηγόπουλου "Ελληνική σημαία" η οποία κυκλοφορούσε και στα Γαλλικά, τη διάβασε, όπως έγραψε,«με θερμό ενδιαφέρον», τoν συνεχάρη ως «σημαιοφόρο της ελευθερίας» και τον ενεθάρρυνε να εξακολουθήσει να εργάζεται «για την ένωση των λαών», γιατί, όπως είπε:

«στα πιο ένδοξα έθνη, στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στη Γαλλία, πέφτει η τιμή να δώσουν το παράδειγμα. Αλλά πρέπει να ξαναγίνουν κυρίαρχα. Πρέπει να ξαναβρούν το πρόσωπο τους. Πρέπει η Ελλάδα να ολοκληρώσει την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, πρέπει η Ιταλία να απαλλαγεί από την Αυστρία, πρέπει η Γαλλία να γκρεμίσει την Αυτοκρατορία. Όταν αυτοί οι μεγάλοι λαοί θα βρεθούν έξω από τα σάβανα τους, θα φωνάξουν: Ενωση! Ευρώπη! Ανθρωπότητα! Εδώ βρίσκεται το μέλλον: η φωνή της Ελλάδας θα είναι μια από εκείνες που θα ακουστούν περισσότερο».

Του σημείωσε ακόμη: «Εδώ και ήδη πολλά χρόνια αγωνίσθηκα και πολέμησα για την απελευθέρωση της Ελλάδος• σας ευχαριστώ που το θυμάστε... Ας γίνουμε, άτομα και λαοί, όσο γίνεται λιγότερο εγωιστές και όσο γίνεται περισσότερο άνθρωποι. Ζητωκραυγάστε ''Ζήτω η Γαλλία! ",την ώρα που εγώ θα φωνάζω: "Ζήτω η Ελλάδα!"». Κατά την άποψη του Ουγκώ, δεν υπάρχουν μικροί και μεγάλοι λαοί. Είχε γράψει:« Έχω για όλα τα έθνη βαθύ σεβασμό κι όσο πιο μικρός είναι ένας λαός,τόσο ο σεβασμός μου είναι μεγαλύτερος».

Το ενδιαφέρον του Ουγκώ για την ελεύθερη πλέον Ελλάδα φάνηκε ιδιαίτερα και σε σχέση με το κρητικό ζήτημα και τις θυσίες των Κρητών για "Ένωση" που συγκλόνησε την Ευρώπη. Το διάστημα της Κρητικής Επανάστασης του 1866 – 1869 δημοσιεύει τρεις επιστολές υπέρ των Κρητών στον ευρωπαϊκό τύπο το Δεκέμβριο του 1866, το Φεβρουάριο του 1867 και το Φεβρουάριο του 1869, παρά το γενικότερο αρνητικό για τα ελληνικά ζητήματα κλίμα της εποχής. Η επανάσταση τους φαινόταν ότι δεν θα έφερνε το ποθητό για αυτούς αποτέλεσμα, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τον Ουγκώ να γράψει την «Πρώτη Επιστολή στους Κρήτες», για να τους δώσει θάρρος καθώς σημείωσε ο ίδιος. Έγραψε μεταξύ άλλων:

«Επιμένετε. Εστω και καταπνιγμένοι θα θριαμβεύσετε... Η κατάπνιξη μιας επανάστασης δεν σημαίνει καθόλου κατάργηση των αρχών της... Το δίκιο δεν καταποντίζεται. Κύματα γεγονότων το σκεπάζουν, αλλά ξαναπροβάλλει...Έλληνες της Κρήτης έχετε το δίκιο με το μέρος σας κι έχετε μαζί σας τη λογική. Να υπάρχει πασάς στην Κρήτη δεν το χωράει μυαλό ανθρώπου.

Εκείνο που ισχύει για την Ιταλία, ισχύει και για την Ελλάδα. Δεν μπορεί να δοθεί η Βενετία στη μία χωρίς να δοθεί η Κρήτη στην άλλη. Δεν μπορεί η ίδια αρχή να λέει «ναι» στη μια και να αρνιέται στην άλλη... Στο μεταξύ το αίμα κυλάει κι η Ευρώπη το ανέχεται. Αρχίζει να το συνηθίζει... Να έχεις το ξίφος στο πλευρό και να παρακολουθείς ήρεμος τις σφαγές!... Το κρητικό ζήτημα έχει πια τεθεί. Θα λυθεί και θα λυθεί όπως όλα τα ζητήματα αυτού του αιώνα, προς την κατεύθυνση της απολύτρωσης. Η Ελλάδα ακέραιη, η Ιταλία ακέραιη, πάνω από τη μια η Αθήνα, πάνω από την άλλη η Ρώμη,να αυτό που εμείς, Γαλλία, χρωστάμε στις μάνες μας».

Σε άλλο μήνυμα του προς τους σκλαβωμένους Κρήτες,το 1867, ο Ουγκώ θα γράψει μεταξύ άλλων: "Η Κρήτη είναι η Ελλάδα. Υπολογίζετε σε εμένα ως συγγραφέα και πολίτη... Ανήκω στην Ελλάδα όσο και στη Ιταλία. θα έδινα για την Ελλάδα τους στίχους μου όπως ο Τυρταίος και το αίμα μου όπως ο Βύρωνας... Η ιερή σας πατρίδα έχει την πιο βαθιά μου αγάπη. Σκέφτομαι την Αθήνα όπως σκέπτεται κανείς τον ήλιο». Και υπέγραψε: «Ο αδελφός σας Βικτόρ Ουγκό».

Η Ελλάδα προκάλεσε το ενδιαφέρον του Ουγκώ και σε άλλες περιπτώσεις. Κι επειδή είναι επίκαιρο το ζήτημα της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα στον τόπο από τον οποίο τα πήρε ο Ελγιν πρέπει να σημειωθεί ότι ο Ουγκώ ήταν ένας από τους πρώτους που εξέφρασε τον αποτροπιασμό του για το πολιτιστικό αυτό έγκλημα. Στην πολύπτυχη ωδή του «Στη θριαμβευτική Αψίδα» (A l'Arc de Triomphe) έγραψε (σ.σ. η απόδοση στα ελληνικά είναι του Κωστή Παλαμά): «Η Αθήνα λυπημένη είναι, κρύβει στου Παρθενώνα το μέτωπο του κανονιού και του Άγγλου τα σημάδια και των ναών της κλαίοντας τα ρημάδια, τον Έλληνα ονειρεύεται, της τέχνης το καμάρι, που σκόρπισεν εκεί όπου των Προπυλαίων υψώνεται γραμμένη η εικόνα, σκόρπισ'εκεί με του δικού του του χεριού τη χάρη/κάτι πανώριο σα χαμόγελο του ανθρώπου».

Ο θάνατός του, τέλος, είχε μεγάλο αντίκτυπο στην Ελλάδα και στο σύνολό του σχεδόν ο ελληνικός Τύπος κάλυψε με λεπτομέρειες το γεγονός της απώλειας του διακεκριμένου φιλέλληνα συγγραφέα, ενώ ο Εμμανουήλ Ροΐδης έγραψε μια συγκινητική νεκρολογία. Μάλιστα πραγματοποιήθηκαν τελετές στην Αθήνα προκειμένου να τιμηθεί ο μεγάλος νεκρός αντίστοιχες με αυτές, που έλαβαν χώρα στη Γαλλία. Στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ουγκώ,το 1902, ο Παλαμάς από το βήμα του φιλολογικού συλλόγου «Παρνασσός» του αφιέρωσε λίγους στίχους:

«Σ' εσένα ο ύμνος, που έσπειρες και λόγοι ξαναβλάστησαν η Ωδή,το Δράμα,η Σάτιρα,κ' η επική Καλλιόπη. Από βοριά προφητικού και ανταρτικού το φύσημα/τρέμουν ακόμα ολόγιομοι τη Φαντασίας οι τόποι.

Μα πρώτα απ' όλα ευλογητός και παινεμένος που έκραξες-Ω Μισολόγγι! Μπότσαρη! Κανάρη! Κρήτη! Ελλάδα!...»

Πηγή

Οι ιστορικές φράσεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ!

Τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν… Τι θα έλεγες αν τα γνωμικά διάσημων προσωπικοτήτων που καθημερινά επαναλαμβάνουμε δεν τα είπαν όντως αυτοί που νομίζουμε; Κι όμως ακόμη και στην αρχαιότητα άλλος είχε το όνομα και άλλος τη χάρη! Δες εδώ κάποιες εκφράσεις που δεν είναι έτσι όπως νομίζουμε… 1) «Αν δεν έχουν ψωμί ας φάνε παντεσπάνι». Ας υποθέσουμε ότι είσαι καθηγήτρια ιστορίας και θέλεις να δείξεις στους μαθητές σου ότι η γαλλική ελίτ μισούσε την αγροτική τάξη. Ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να δείξεις πώς σκεφτόταν η Μαρία Αντουανέτα για τον πεινασμένο λαό της; Η ιστορία λέει ότι είπε αυτή τη φράση όταν πληροφορήθηκε ότι οι αντάρτες εισέβαλαν στη Βαστίλλη, και έκτοτε έχει κατοχυρωθεί ως δική της. Το θέμα είναι ότι ποτέ δεν το είπε όντως αυτό. Στην πραγματικότητα η φράση αυτή απαντάται σε ένα βιβλίο του Ρουσσώ και ειπώθηκε όταν η Queen Marie ήταν περίπου επτά ετών.

2) «Διαφωνώ με αυτό που λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες» Οι δάσκαλοι τρελαίνονται να μας λένε ότι ο Βολταίρος έγραψε αυτό το γνωμικό σε ένα από τα βιβλία του. Αν όμως τους ρωτήσεις σε ποιο βιβλίο του το λέει, αποκλείεται να μπορέσουν να σου απαντήσουν! Η αλήθεια είναι ότι, ενώ η συγκεκριμένη φράση είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες του Βολταίρου και η κεντρική ιδέα της ελεύθερης έκφρασης ιδεών, δεν ειπώθηκε ποτέ από το Βολταίρο. Αντιθέτως μάλιστα, η φράση αυτή απαντάται σε ένα βιβλίο που λέγεται «Οι φίλοι του Βολταίρου», το οποίο αναφέρεται σε ιδέες και στη φιλοσοφία του Βολταίρου. Σε αυτό το βιβλίο η Evelyn Beatrice Hall ανέφερε ότι όλα όσα είπε ο Βολταίρος μπορούν να συνοψιστούν σε μια φράση, δηλαδή στο εν λόγω γνωμικό. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο επικράτησε η ιδέα ότι τη συγκεκριμένη φράση την είπε ο ίδιος ο Βολταίρος.

3) «Ο θάνατος ενός άνδρα είναι τραγωδία. Ο θάνατος χιλιάδων είναι στατιστική». Για τους περισσότερους, η πρώτη εμφάνιση αυτής της φράσης ήταν σε ένα άρθρο των New York Times που αναφερόταν στο Στάλιν. Όμως, μετά από εκτενή έρευνα, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η φράση προέρχεται από μια ιστορία για το φανταστικό αστυνομικό κράτος που υποτίθεται ότι σατίριζε τη Σοβιετική Ένωση, η οποία μπορεί να είναι η αιτία που όλοι πίστεψαν ότι ο Στάλιν θα μπορούσε να έχει πει αυτή τη φράση.

4) «Για το μόνο που μετανιώνω είναι που έχω μόνο μια ζωή για να θυσιάσω για την πατρίδα μου». Ο Nathan Hale ήταν ένας από τους πρώτους κατασκόπους. Μέχρι σήμερα είναι γνωστό ότι συνελήφθη από τους Βρετανούς και είπε αυτή τη φράση λίγο πριν κρεμαστεί. Το ρητό του επαναλαμβάνεται από τους αμερικανούς στρατιώτες σε όλο τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, ο Hale όσο ζούσε δεν είπε ποτέ αυτή τη φράση. Πέντε χρόνια μετά αποδείχθηκε ότι το έγγραφο ήταν παραποιημένο και το είχε πιστοποιήσει η αδερφή του, η οποία δεν ήταν εκεί κατά την εκτέλεσή του.

5) «Εγώ ανακάλυψα το internet». Για κάποιον ανεξήγητο λόγο όλοι θεωρούν ότι ο Al Gore ανακάλυψε το internet. Στην πραγματικότητα, το internet δημιουργήθηκε μετά από δεκαετίες προσπαθειών από μια ομάδα προγραμματιστών από την υπηρεσία DARPA ( Defense Advanced Research Projects Agency ) και από τη CIA. Και ενώ ο Al Gore έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη της τεχνολογίας που οδήγησε στη δημιουργία του διαδικτύου, ποτέ δεν πήρε πάνω του τη σπουδαία αυτή εφεύρεση.

Πηγή

Ο θαρραλέος θαλασσοπόρος Μαγγελάνος

Αν δεν υπήρχαν άνθρωποι ταγμένοι σαν τον Μαγγελάνο, η ιστορία του κόσμου θα ήταν αναμφίβολα διαφορετική! Γιατί ο πορτογάλος εξερευνητής έθεσε τη ζωή του σε κίνδυνο για να βρει έναν νέο δρόμο προς την Ινδία, περιπέτεια που θα του στοίχιζε τελικά τη ζωή του. Κι όταν το πλήρωμά του ολοκλήρωσε τον περίπλου της Γης που είχε οραματιστεί ο Μαγγελάνος, ο κόσμος θα ήταν πλέον ένα καλύτερο μέρος: η Γη ήταν σφαιρική πέρα από κάθε αμφιβολία, μια νέα θαλάσσια οδός είχε μόλις ανοίξει και μια νέα περίοδος ευρωπαϊκής αντιπαλότητας έκανε δειλά-δειλά την εμφάνισή της.

Ο πρώτος άνθρωπος που πέρασε από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό (τον ωκεανό που αυτός ονόμασε έτσι), τον οποίο και διέσχισε, έχει μια συναρπαστική ιστορία να διηγηθεί...

Πρώτα χρόνια

Ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος γεννιέται στην Πορτογαλία γύρω στα 1480, στο Πόρτο ή τη Σαμπρόσα, με τους γονείς του να είναι ευγενείς της πορτογαλικής αριστοκρατίας. Ο αιφνίδιος θάνατός τους ωστόσο όταν ο Μαγγελάνος ήταν μόλις 10 ετών θα τον φέρει στη βασιλική αυλή, με την αριστοκρατική καταγωγή του να του εξασφαλίζει τη θέση του προστατευόμενου της βασίλισσας.

Ο νεαρός Φερδινάνδος φοιτεί στο σχολείο της βασίλισσας στη Λισαβόνα, όπου έρχεται σε επαφή με μεγάλα πνεύματα της εποχής, την ίδια ώρα που μαθαίνει αστρονομία, χαρτογραφία και πλοήγηση με τη βοήθεια των άστρων, γνώσεις που θα του φανούν φυσικά πολύτιμες στις κατοπινές του περιπέτειες...

Πρώτες εξερευνητικές αποστολές

Το 1505, στα 25 του χρόνια, συμμετέχει στη βασιλική αποστολή της Πορτογαλίας στην Ανατολική Αφρική, παίρνοντας μέρος στη ναυμαχία κατά του αιγυπτιακού στόλου στη Θάλασσα της Αραβίας. Κατόπιν αναχωρεί με τον στόλο για την Πορτογαλική Ινδία, για την ενθρόνιση του πρώτου πορτογάλου αντιβασιλιά στα νέα εδάφη, όπου θα περάσει τα επόμενα 8 χρόνια του.

Εκεί θα συμμετέχει σε πολυάριθμες μάχες και θα τραυματιστεί αναρίθμητες φορές στις μικρής έκτασης εξερευνητικές αποστολές που αναλαμβάνει, γεγονός που θα του φέρει φήμη, τιμές και προαγωγή.

Το 1511 θα συμμετέχει στην κατάκτηση της Malacca -σημερινή Μαλαισία-, ανεβαίνοντας κι άλλο στην πορτογαλική ιεραρχία και εξασφαλίζοντας για τον εαυτό του ένα γερό μερίδιο των λάφυρων. Στις περιηγήσεις του στην Ινδονησία θα συναντήσει και τα περίφημα νησιά Molucca, τις «Νήσους των Μπαχαρικών», η κατάκτηση των οποίων και η εκμετάλλευση της πλούσιας σοδειάς τους θα γινόταν αντικείμενο ένοπλης αντιπαράθεσης των ευρωπαϊκών δυνάμεων στα χρόνια που θα έρχονταν.

Το 1512 ο Μαγγελάνος επιστρέφει στην Πορτογαλία χωρίς άδεια, γεγονός που θα τον κάνει να πέσει σε δυσμένεια. Του ανατίθεται λοιπόν η επικίνδυνη αποστολή στο Μαρόκο, όπου τραυματίζεται σοβαρά, γεγονός που θα του αφήσει μόνιμο πρόβλημα στο βάδισμα. Παρά το γεγονός ότι έφερε σε πέρας την αποστολή και οι κατηγορίες που δέχτηκε για παράνομο εμπόριο με τους γηγενείς θα αποδεικνύονταν σύντομα ψευδείς, η εύνοια του βασιλιά της Πορτογαλίας είχε χαθεί οριστικά: από τον Μάιο του 1514 δεν του ανατίθεται νέα αποστολή, παρά τις συνεχείς προτάσεις και ικεσίες του Μαγγελάνου.

Το 1517 λοιπόν εγκαταλείπει την Πορτογαλία για την Ισπανία, με τον ίδιο να εγκαθίσταται στη Σεβίλη και να παντρεύεται μια γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής. Τόσο η ίδια όσο και τα παιδιά της ωστόσο θα πέθαιναν μέχρι το 1521, με τον Μαγγελάνο να περνά τον καιρό του στην Ισπανία μελετώντας χάρτες, ερευνώντας θαλάσσιες οδούς, πάντα σε συνεργασία με γνωστούς χαρτογράφους και αστρονόμους. Το ταξίδι στις «Νήσους των Μπαχαρικών» δεν είχε φύγει ποτέ από το μυαλό του, με τον ίδιο να παίρνει θάρρος από τα κατορθώματα του Χριστόφορου Κολόμβου και άλλων εξερευνητών της εποχής: η τολμηρή του περιπέτεια δεν ήταν επιστημονική φαντασία, μπορούσε αντιθέτως να πραγματωθεί...

Ο περίπλους της Γης

Ο Μαγγελάνος δεν έχασε λοιπόν τον χρόνο του στην Ισπανία: κατέστρωσε διεξοδικό σχέδιο για τον περίπλου της Γης και το παρουσίασε στον βασιλιά της Ισπανίας, ο οποίος τελικά το ενέκρινε. Εδώ χρειάζεται ίσως μια μικρή υπενθύμιση της κατάστασης: ο σκοπός του ταξιδιού του Κολόμβου στα δυτικά δεν ήταν άλλος από την προσέγγιση της Ινδίας και την εγκαθίδρυση εμπορικών σχέσεων μεταξύ Ισπανίας και ασιατικών βασιλείων. Η συνθήκη ωστόσο μεταξύ Πορτογαλίας και Ισπανίας το 1494 έδινε στην Πορτογαλία την αποκλειστική χρήση της ανατολικής θαλάσσιας οδού προς την Ινδία -που περιλάμβανε τον περίπλου της Αφρικής-, με τον Βάσκο ντα Γκάμα να φτάνει πράγματι στην Ινδία το 1498. Ένας νέος δρόμος έπρεπε λοιπόν να βρεθεί για την Ισπανία, αν δεν ήθελε να χάσει όλες τις νέες αποικιοκρατικές κτήσεις, και το στέμμα από το 1505 βάλθηκε να φτάσει στην Ινδία από τα δυτικά, με πρώιμους ισπανούς θαλασσοπόρους να καταφέρνουν ακόμα και να διασχίζουν τον Ισθμό του Παναμά (1513-1516) και να ανοίγονται στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό, η αποστολή του Μαγγελάνου να φτάσει στις «Νήσους των Μπαχαρικών» από τα δυτικά ήταν κάτι σαν ευλογία για τον ισπανικό θρόνο! Στις 20 Σεπτεμβρίου 1519 λοιπόν ο Μαγγελάνος, με στόλο 5 μόνο πλοίων (που δεν επαρκούσε για να φτάσουν στις αποστάσεις που είχε υπολογίσει ο εξερευνητής), ξεκινά για τη Βραζιλία (που ήταν πορτογαλικό έδαφος) και κατευθύνεται κατόπιν νότια, κατά μήκος των ακτών, στην Παταγονία, αφού κατάφερε να ξεφύγει από τον πορτογαλικό πολεμικό στόλο που τον καταδίωκε!

Η απόπειρα ανταρσίας που συνέβη εκεί (Απρίλιος 1520) θα έκανε ένα από τα πλοία συντρίμμια, παρά την αναποδιά ωστόσο το πλήρωμα συνέχισε με τα 4 εναπομείναντα πλοία. Τον Οκτώβριο του 1520, παρά τις αμέτρητες περιπέτειες και τα συνεχή εμπόδια, ο Μαγγελάνος προσεγγίζει τα στενά που είναι σήμερα γνωστά ως Πορθμός του Μαγγελάνου και ενώνουν τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό! Η αποστολή χρειάστηκε έναν μήνα για να περάσει τα στενά, κατά τη διάρκεια του οποίου ο κυβερνήτης ενός από τα πλοία της συντροφιάς λιποτάκτησε και επέστρεψε τρομαγμένος την Ισπανία.

Στις 28 Νοεμβρίου, τα τρία εναπομείναντα πλοία μπήκαν πλέον στον Νότιο Ειρηνικό, με τον Μαγγελάνο να ονομάζει τα ήρεμα νερά «Ειρηνικό Ωκεανό» (Mar Pacifico)! Ήταν η πρώτη φορά που Ευρωπαίος πατούσε το πόδι του εκεί.

Θάνατος και ολοκλήρωση της αποστολής

Τον Μάρτιο του 1521 ο Μαγγελάνος έφτασε στο Γκουάμ και κατόπιν κατέπλευσε στις Φιλιππίνες, παίρνοντας μέρος στον τοπικό εμφύλιο πόλεμο που ταλάνιζε την περιοχή. Γιατί μπορεί οι Ισπανοί του Μαγγελάνου να ήταν οι πρώτοι που πατούσαν πόδι εκεί, δεν ήταν όμως οι πρώτοι Ευρωπαίοι της περιοχής, με τον εκχριστιανισμό του πληθυσμού να έχει αρχίσει από καιρό. Θέλοντας λοιπόν να συμβάλει στον εκχριστιανισμό των Φιλιππίνων, ο Μαγγελάνος πείθεται από τον εκχριστιανισμένο ντόπιο φύλαρχο να σκοτώσει τον «βάρβαρο» εχθρό του.

Στις 27 Απριλίου 1521 ωστόσο ο Μαγγελάνος πέφτει νεκρός από δόρυ καμωμένο από μπαμπού, με τον τοπικό αρχηγό να κρατά τη σορό του ως τρόπαιο. Παρά τις τραγικές απώλειες, τα μέλη του πληρώματος που σώθηκαν αποφάσισαν να ολοκληρώσουν την αποστολή του Μαγγελάνου: με επικεφαλής τον Juan Sebastian del Cano και δύο πλέον πλοία λειτουργικά, στις 6 Νοεμβρίου τα 115 μέλη του πληρώματος καταφτάνουν στις «Νήσους των Μπαχαρικών»!

Τα δύο εναπομείναντα πλοία, γεμάτα πλέον με πολύτιμα μπαχαρικά, χωρίστηκαν εξαιτίας αναρίθμητων προβλημάτων: το «Victoria» ακολούθησε τη δυτική κατεύθυνση προς την Ισπανία και το «Trinidad» αποπειράθηκε να επιστρέψει από τον δρόμο του Ειρηνικού Ωκεανού, αιχμαλωτίστηκε ωστόσο από τους Πορτογάλους και χάθηκε σε καταιγίδα. Το «Victoria» ωστόσο, περνώντας μέσα από τον Ινδικό Ωκεανό, έφτασε στις 21 Δεκεμβρίου στην Ισπανία, με καπετάνιο τον Juan Sebastián Elcano! Ήταν ο Elcano λοιπόν που μετά τον θάνατο του Μαγγελάνου ολοκλήρωσε τον πρώτο περίπλου της Γης, με την αποστολή να μετρά ωστόσο τραγικές απώλειες: 232 ισπανοί, πορτογάλοι, ιταλοί, γάλλοι, άγγλοι και γερμανοί ναύτες έχασαν τη ζωή τους στο συναρπαστικό ταξίδι γύρω από τη Γη...

Κληρονομιά

Η αποστολή του Μαγγελάνου ήταν αποφασιστικής σημασίας για τον κόσμο: ήταν ο πρώτος περίπλους της Γης και ταυτοχρόνως η πρώτη φορά που περνούσε κάποιος τα στενά της Νότιας Αμερικής που ένωναν τους δύο ωκεανούς. Η περιπέτεια του Μαγγελάνου και του πληρώματός του θα αποδείκνυε στην πράξη ότι η Γη ήταν σφαιρική, κάνοντας κάθε άλλη κουβέντα για το γεγονός απλή φιλολογία!

Επιπλέον, ο Μαγγελάνος παρατήρησε μια σειρά από «απόκοσμα ζώα», εφοδιάζοντας τη ζωολογία με νέες γνώσεις. Ενδεικτική εδώ είναι η μαύρη «χήνα» που παρατήρησε, την οποία έπρεπε να γδάρεις αντί να μαδήσεις, και ήταν φυσικά ο πιγκουίνος!

Ήταν όμως και το άλλο: η περιφέρεια της Γης μετρήθηκε για πρώτη φορά με τέτοια ακρίβεια, καθώς από τα μητρώα του πλοίου ήξεραν επακριβώς την απόσταση που είχαν διαβεί. Και βέβαια ήταν και η ολόκληρη μέρα που «έχασε» ο Μαγγελάνος στο ταξίδι του στα δυτικά, παρά το γεγονός ότι ήταν ακριβέστατος στη μέτρηση του χρόνου! Η κίνηση αντίθετα με την περιστροφή της Γης, που ευθυνόταν φυσικά για την αλλαγή της ημερομηνίας, θα ανάγκαζε τον κόσμο να βρει λύση, οδηγώντας προοδευτικά στην υιοθέτηση οικουμενικών μέτρων.

Κι όλα αυτά ξεκίνησαν από το ασίγαστο πνεύμα ενός ανθρώπου που έψαχνε έναν άλλο δρόμο...

Πηγή